عکس جدید ناسا از قمرهای مشتری (ژوپیتر): اکتشافات فضایی 2026

آیو: تحلیل جامع عکس جدید ناسا از آتشفشان فعال مشتری

آیو، آتشفشان فعال‌ترین قمر منظومه شمسی: تحلیل کامل عکس جدید ناسا توسط فضاپیمای گالیله

نگاهی به عجیب‌ترین جهان منظومه شمسی

انتشار تصاویر جدید یا بازنشر داده‌های کلاسیک از اجرام آسمانی، همواره فرصتی است تا جامعه علمی و عموم مردم مجدداً عظمت و پیچیدگی جهان اطراف ما را درک کنند. اخیراً، ناسا تصویری خیره‌کننده از قمر «آیو» (Io)، یکی از چهار قمر بزرگ مشتری (قمرهای گالیله‌ای)، منتشر کرد که توجهات را به سوی این جهان کوچک اما جهنمی جلب نمود. این تصویر، که در اصل توسط فضاپیمای پیشگام «گالیله» در ژوئیه ۱۹۹۹ ثبت شد، به رنگ‌های طبیعی آیو نمایش داده شده است تا بیننده بتواند درکی نزدیک به واقعیت از سطح این قمر داشته باشد. آیو تنها یک قمر معمولی نیست؛ بلکه جهنمی فعال است که خواص زمین‌شناختی آن هرگز در منظومه شمسی، حتی در میان سیارات بزرگ، دیده نشده است. سطح این جرم آسمانی به قدری جوان است که هیچ اثری از دهانه‌های برخوردی قدیمی ندارد، زیرا آتشفشان‌ها دائماً سطح را بازسازی می‌کنند. در این تحلیل جامع، به کاوش در جزئیات این تصویر، مکانیسم‌های قدرتمند فیزیکی که آیو را گرم نگه می‌دارند، و اهمیت این قمر در درک تکامل سیارات گازی و قمرهای سنگی خواهیم پرداخت.

بخش ۱: کالبدشکافی تصویر گالیله و اسرار رنگ‌ها

تصویری که فضاپیمای گالیله در سال ۱۹۹۹ از آیو ثبت کرد و ناسا اخیراً آن را به رنگ‌های طبیعی (True Color) بازسازی نمود، پنجره‌ای کم‌نظیر به فعالیت‌های سطحی این قمر ارائه می‌دهد. برخلاف ماه یا اروپا که سطوح آن‌ها عمدتاً سفید یا قهوه‌ای روشن است، آیو مجموعه‌ای از رنگ‌های خیره‌کننده از زرد، نارنجی، قرمز تیره و سیاه را به نمایش می‌گذارد. این رنگ‌ها نه تنها جنبه زیبایی‌شناختی دارند، بلکه مستقیماً شواهد شیمیایی و زمین‌شناسی فرآیندهای آتشفشانی را بازتاب می‌دهند.

نقش گوگرد و ترکیبات آن: رنگ غالب در بسیاری از مناطق آیو، به‌ویژه نواحی پس‌زمینه و دشت‌ها، زرد و نارنجی است. این رنگ‌ها ناشی از اشکال مختلف گوگرد (S) و ترکیبات آن هستند که از آتشفشان‌های فعال فوران کرده و بر سطح ته‌نشین می‌شوند. گوگرد عنصری در دماهای پایین‌تر به رنگ زرد روشن است، در حالی که دماهای بالاتر منجر به تشکیل گوگرد عنصری مایع یا مذاب می‌شود.

سفید و سیاه؛ تضادهای حیاتی: مناطق روشن‌تر، اغلب به رنگ سفید یا خاکستری مایل به سفید، نشان‌دهنده ته‌نشین‌های تازه دی‌اکسید گوگرد (SO2) یخ‌زده هستند. SO2 در شرایط دمایی سرد سطح آیو به صورت جامد یا یخی باقی می‌ماند. این مناطق اغلب در ارتفاعات یا نزدیک دهانه‌های آتشفشانی یافت می‌شوند که گدازه‌های گوگردی فوران کرده و سپس سرد شده‌اند. در مقابل، مناطق بسیار تاریک و سیاه، به احتمال زیاد نشان‌دهنده جریان‌های گدازه بسیار داغ یا ته‌نشین‌های سیلیکاتی بازالتی هستند که از عمق بیشتری در گوشته آیو ناشی می‌شوند. این گدازه‌های سیلیکاتی، مشابه گدازه‌های آتش‌فشانی زمینی، بسیار داغ‌تر از گوگرد مذاب بوده و دمای آن‌ها می‌تواند به بیش از (1600^\circ \text{C}) برسد.

تشکیل توپوگرافی: تصویر به وضوح نشان می‌دهد که آیو عاری از دهانه‌های برخوردی است و توپوگرافی آن توسط سازه‌های آتشفشانی غالب است. ما شاهد کوه‌های بلند (که از طریق فعالیت‌های فشاری در اثر جریان‌های گدازه یا فعالیت‌های تکتونیکی مرتبط با فعالیت‌های آتشفشانی شکل گرفته‌اند)، دشت‌های گدازه‌ای گسترده و همچنین پدیده‌هایی مانند “پلوما” (Plumes) یا دودکش‌های آتشفشانی هستیم که مواد را به ارتفاعات بالا پرتاب می‌کنند. تجزیه و تحلیل دقیق این تصاویر به زمین‌شناسان اجازه می‌دهد تا نرخ بازسازی سطح آیو را تخمین بزنند؛ تخمین زده می‌شود که سطح آیو هر صد هزار سال یک‌بار به طور کامل بازسازی می‌شود، نرخی بسیار بالاتر از هر جرم دیگری در منظومه شمسی.

بخش ۲: دینامیک درونی؛ موتور حرارتی آتشفشانی آیو

فعالیت آتشفشانی مداوم آیو نیازمند منبع انرژی عظیمی است که باید در داخل این قمر تولید شود. بر خلاف زمین که گرمای داخلی آن عمدتاً از واپاشی رادیواکتیو عناصر سنگین ناشی می‌شود، آیو بسیار کوچک‌تر از آن است که گرمای اولیه خود را حفظ کند، و نرخ واپاشی رادیواکتیو آن نیز برای توجیه چنین فعالیت شدید کافی نیست.

نظریه گرمایش جزر و مدی: تئوری پذیرفته‌شده علمی برای توضیح این انرژی عظیم، “گرمایش جزر و مدی” (Tidal Heating) است. آیو در یک مدار پیچیده و بیضوی به دور مشتری می‌چرخد. مشتری، به عنوان بزرگترین سیاره منظومه شمسی، نیروی گرانشی بسیار قدرتمندی اعمال می‌کند. علاوه بر این، آیو تحت تأثیر گرانش قمرهای بزرگ دیگر، به ویژه اروپا و گانیمد، قرار دارد.

این برهم‌کنش‌های گرانشی باعث می‌شوند که شکل آیو دائماً دچار تغییرات جزئی شود؛ این قمر در نزدیک‌ترین فاصله به مشتری (حضیض) اندکی کشیده و در دورترین فاصله (اوج) اندکی فشرده می‌شود. این تغییر شکل مداوم در طول مدار، موجب ایجاد اصطکاک در داخل جسم قمر می‌شود. این اصطکاک، انرژی مکانیکی را به انرژی حرارتی تبدیل می‌کند که به گوشته و پوسته آیو منتقل شده و باعث ذوب شدن مواد و فعالیت‌های آتشفشانی شدید می‌شود.

انرژی تولید شده: برآوردهای علمی نشان می‌دهند که گرمایش جزر و مدی می‌تواند نرخی معادل ۱۰۰ تا ۲۰۰ تریلیون وات انرژی حرارتی در آیو تولید کند. این میزان انرژی، برای ذوب و پرتاب مقادیر عظیمی از مواد آتشفشانی کافی است و آن را به فعال‌ترین جرم آتشفشانی شناخته‌شده تبدیل می‌کند. این انرژی به طور مداوم باعث حرکت مواد در گوشته و خروج ماگما به سطح می‌شود.

بخش ۳: نیروی جزر و مد مشتری؛ مهندسی کیهانی گرمایش داخلی

برای درک عمق پدیده گرمایش جزر و مدی، لازم است نحوه تعامل گرانشی مشتری و قمرهای گالیله‌ای بررسی شود. این تعامل نه تنها منبع انرژی آیو است، بلکه کل ساختار مداری این منظومه را شکل داده است.

رزونانس مداری: یکی از کلیدهای اصلی این فرآیند، “رزونانس مداری” (Orbital Resonance) بین سه قمر اصلی است: آیو، اروپا و گانیمد. این سه قمر در یک رزونانس (2:1:4) قرار دارند؛ به این معنی که برای هر بار گردش آیو به دور مشتری، اروپا دقیقاً دو بار و گانیمد دقیقاً چهار بار به دور مشتری می‌چرخند. این نسبت دقیق مداری باعث می‌شود که نیروهای کشندی مشتری که بر آیو وارد می‌شوند، همواره در یک جهت و با شدت ثابت نباشند، بلکه به صورت چرخه‌ای تقویت شوند. اگر این رزونانس وجود نداشت، مدار آیو احتمالاً دایره‌ای‌تر می‌شد و نوسانات جزر و مدی به شدت کاهش می‌یافت و در نتیجه، آتشفشان‌ها فرو می‌نشستند.

تأثیر بر شکل و ساختار: نیروی جزر و مدی باعث ایجاد برآمدگی‌های دائمی در آیو می‌شود. در دورترین نقطه از مشتری، این قمر کمی فشرده‌تر از حالت تعادل خود است و هنگامی که به نزدیک‌ترین نقطه می‌رسد، برآمدگی‌ها به دلیل کشش گرانشی مشتری برجسته‌تر می‌شوند. این کشش و رهاسازی مداوم (تقریباً هر ۴۲ ساعت یک بار، که دوره مداری آیو است) باعث ایجاد استرس بر پوسته قمر شده و درزها و شکستگی‌هایی ایجاد می‌کند که مسیر خروج ماگما را فراهم می‌سازند.

مدل‌های فرکانس و دامنه: بر اساس مدل‌های ریاضی، دامنه تغییر شکل آیو در حین چرخش می‌تواند تا ۱۰۰ متر در هر مدار باشد. این تغییر شکل مداوم باعث می‌شود که انرژی گرمایی به طور موثر تولید شود. در واقع، مشتری به عنوان یک “موتور” کیهانی عمل می‌کند که با دقت فوق‌العاده‌ای، آیو را در یک فرآیند کشش و فشار دائمی نگه می‌دارد.

بخش ۴: مقایسه آتشفشان‌های آیو با آتشفشان‌های زمین

آتشفشان‌های آیو تجلی بیرونی یکی از شدیدترین فرآیندهای زمین‌شناسی در منظومه شمسی هستند. در حالی که هر دو نوع آتشفشان زمین و آیو ناشی از خروج ماگما هستند، تفاوت‌های بنیادین در ترکیب ماگما و منبع انرژی، ویژگی‌های آن‌ها را کاملاً متمایز می‌سازد.

ترکیب ماگما و فوران:

1. آیو: ماگمای غالب سیلیکاتی است، اما با مواد فرّار بسیار غنی از گوگرد و دی‌اکسید گوگرد (SO2). فوران‌ها اغلب شامل فوران‌های گدازه‌های غنی از گوگرد و جت‌های گازی شدید SO2 هستند. فوران‌ها می‌توانند به ارتفاع بیش از ۵۰۰ کیلومتر نیز برسند و ابرهای عظیمی از ذرات را به فضا پرتاب کنند.
2. زمین: آتشفشان‌های زمینی عمدتاً بر پایه سیلیکات‌ها (مانند بازالت یا آندزیت) هستند و گازهای اصلی فورانی شامل بخار آب، دی‌اکسید کربن و دی‌اکسید گوگرد است.

دمای گدازه: همانطور که در تحلیل تصویر اشاره شد، گدازه‌های سیلیکاتی آیو بسیار داغ‌تر از گدازه‌های زمین هستند. در حالی که دمای گدازه‌های بازالتی زمین معمولاً بین (700^\circ \text{C}) تا (1200^\circ \text{C}) است، برخی جریان‌های گدازه سیلیکاتی آیو می‌توانند به دمایی در حدود (1600^\circ \text{C}) یا حتی بالاتر برسند. این دمای بالا عمدتاً به دلیل گرمایش داخلی شدید و ترکیب شیمیایی متفاوت گوشته آیو است.

پایداری و تعداد آتشفشان‌ها: زمین دارای فعالیت‌های آتشفشانی دوره‌ای است که به صفحات تکتونیکی وابسته است. آتشفشان‌ها ممکن است برای میلیون‌ها سال خاموش باشند. اما آیو دارای صدها آتشفشان فعال است که اکثر آن‌ها به صورت مداوم فعال باقی می‌مانند. در تصویر گالیله، می‌توانیم صدها دهانه آتشفشانی و پوشش‌های گدازه‌ای عظیم را مشاهده کنیم که نشان‌دهنده عدم وجود تکتونیک صفحه‌ای به معنای زمینی است؛ فعالیت‌های زمین‌شناسی آیو کاملاً توسط نیروهای گرمایی داخلی هدایت می‌شود.

تأثیر بر محیط: آتشفشان‌های آیو سالانه بیش از یک تن مواد را در فضا پرتاب می‌کنند که بخشی از آن توسط میدان مغناطیسی قدرتمند مشتری گرفته شده و به صورت یک حلقه پلاسمای بزرگ در اطراف مشتری به نام حلقه جرمی آیو (Io Plasma Torus) به دام می‌افتند. این پدیده منحصربه‌فرد، هیچ معادل مستقیمی در منظومه شمسی داخلی ندارد.

بخش ۵: مأموریت‌های کاوشگر؛ از گالیله تا مأموریت‌های آینده

کاوش آیو سفری پر از چالش بوده است. به دلیل محیط پرتوی خشن مشتری و فعالیت‌های آتشفشانی غیرقابل پیش‌بینی، فرستادن یک فضاپیما به مدار نزدیک آیو بسیار دشوار است.

فضاپیمای پیشگام (Voyager): اولین اکتشافات مهم آیو توسط وویجر ۱ و ۲ در سال ۱۹۷۹ انجام شد. این فضاپیماها فوران‌های آتشفشانی را کشف کردند و برای اولین بار مشخص شد که آیو فعال‌ترین جرم در منظومه شمسی است. این مشاهدات اولیه، نظریه منشأ انرژی داخلی آن را به سمت گرمایش جزر و مدی سوق داد.

فضاپیمای گالیله (Galileo): مهم‌ترین داده‌ها از فضاپیمای گالیله ناسا به دست آمد که در سال ۱۹۹۵ به مشتری رسید و بیش از هفت سال در اطراف این سیاره چرخید. گالیله در چندین پرواز عبوری نزدیک از آیو (Flyby) جزئیات بی‌سابقه‌ای از توپوگرافی، ترکیب شیمیایی سطحی و فعالیت‌های آتشفشانی جمع‌آوری کرد. تصویر مورد بحث ما دقیقاً محصول این دوره مأموریت است. گالیله با نقشه‌برداری از مناطق آتشفشانی و اندازه‌گیری تغییرات سطحی، شواهد قاطعی برای گرمایش جزر و مدی فراهم آورد.

مأموریت‌های آینده: بازگشت به آتشفشان‌ها: پس از گالیله، مأموریت‌های آتی برای درک عمیق‌تر ساختار درونی و دینامیک‌های سطحی آیو طراحی شده‌اند:

1. مأموریت جونو (Juno): اگرچه جونو در درجه اول برای مطالعه مشتری طراحی شده، اما پروازهای نزدیکی که انجام می‌دهد، اطلاعات مفیدی در مورد اثرات پلاسمایی آیو بر مغناطیس مشتری ارائه می‌دهد.
2. مأموریت جونو آیو (Io-Explorer): این مأموریت‌های برنامه‌ریزی شده (مانند پیشنهادات اولیه ناسا و ESA) هدف دارند تا کاوشگرهایی را به مدار پایدارتر آیو بفرستند. این کاوشگرها قرار است ترکیب دقیق‌تر فوران‌ها، نرخ ضخامت پوسته آیو و نحوه تعامل میدان مغناطیسی مشتری با یونوسفر آیو را بررسی کنند. مأموریت‌هایی مانند JAXA’s Io Volcano Observer (IVO) نیز در حال بررسی است که می‌تواند انقلابی در درک ما از فرآیندهای آتشفشانی این قمر ایجاد کند.

بخش ۶: اهمیت علمی آیو در اخترشناسی مدرن

آیو فراتر از یک پدیده آتشفشانی صرف است؛ این قمر آزمایشگاهی طبیعی برای بررسی پدیده‌های فیزیکی و زمین‌شناسی است که در هیچ کجای دیگر منظومه شمسی قابل مشاهده نیستند.

تکامل سیاره‌ای: مطالعه آیو به دانشمندان کمک می‌کند تا بفهمند چگونه یک جرم کوچک می‌تواند نیروی داخلی خود را برای میلیاردها سال حفظ کند. آیو به ما نشان می‌دهد که انرژی جزر و مدی، به عنوان یک منبع انرژی جایگزین انرژی رادیواکتیو، می‌تواند یک عامل تعیین‌کننده در تکامل سیاره‌ای باشد. این می‌تواند بینشی در مورد قمرهای یخی غول‌های گازی، مانند اروپا، که انتظار می‌رود دارای اقیانوس‌های زیرسطحی گرم باشند، فراهم آورد.

زمین‌شناسی غیرتکتونیکی: آیو تنها جرم شناخته شده در منظومه شمسی است که فعالیت‌های زمین‌شناسی آن به طور کامل از فرآیندهای تکتونیک صفحه‌ای (محرک اصلی در زمین) مستقل است. مدل‌سازی فرآیندهای آتشفشانی آیو به محققان اجازه می‌دهد تا درک خود را از دینامیک ماگما در غیاب پلاکت‌های زمین‌ساختی تقویت کنند.

شیمی پلاسما و محیط تشعشعی: تعامل آیو با مگنتوسفر عظیم مشتری، یک محیط پلاسمایی منحصر به فرد ایجاد می‌کند. حلقه جرمی آیو، منبع اصلی ذرات پرانرژی در مگنتوسفر مشتری است. مطالعه چگونگی تزریق و به دام افتادن مواد آتشفشانی در این محیط می‌تواند به درک فیزیک پلاسما در محیط‌های ستاره‌ای و سیاره‌ای کمک کند.

بخش ۷: نقش آیو در سیستم مشتری و حفاظت از اروپا

آیو در یک سمفونی پیچیده گرانشی و محیطی در کنار سه قمر گالیله‌ای دیگر (اروپا، گانیمد و کالیستو) نقش‌آفرینی می‌کند. این نقش دوگانه است: هم به عنوان یک موتور حرارتی برای خودش و هم به عنوان یک محافظ محیطی برای قمرهای یخی داخلی.

تأثیر بر اروپا: اروپا، که به دلیل وجود اقیانوس آب مایع زیرسطحی خود شهرت دارد، نزدیک‌ترین قمر به آیو است. فعالیت‌های شدید آتشفشانی آیو، به ویژه پرتاب‌های پلاسما و تشعشعات کیهانی ناشی از تعامل با میدان مغناطیسی مشتری، تأثیر زیادی بر محیط پیرامون اروپا دارند. با این حال، آیو همچنین به طور غیرمستقیم به اروپا کمک می‌کند. گرمایش جزر و مدی که مدار آیو را از حالت دایره‌ای خارج نگه می‌دارد، همچنین باعث ایجاد تنش‌های کشندی در مدار اروپا می‌شود. این کشش و فشار مداوم، همان نیرویی است که به طور فرضی باعث حفظ اقیانوس مایع اروپا در زیر پوسته یخی آن می‌شود، حتی اگر انرژی رادیواکتیو کافی برای گرمایش داخلی وجود نداشته باشد. آیو با تقویت رزونانس مداری، عملاً استمرار حیات بالقوه در زیر سطح اروپا را تضمین می‌کند.

مسابقه جرم‌شناسی: آیو و اروپا دو طرف یک سکه هستند: یکی جهنمی ذوب شده از سیلیکات و گوگرد، و دیگری پناهگاهی یخی با پتانسیل اقیانوس. مطالعه تضاد بین این دو قمر (یکی بسیار فعال و دیگری نسبتاً آرام) به دانشمندان این امکان را می‌دهد تا اثرات فاصله‌شان از مشتری و در نتیجه شدت نیروی جزر و مدی را به خوبی مقایسه کنند. آیو با جذب بخش زیادی از انرژی جزر و مدی، محیط را برای اروپا جهت حفظ آب مایع تنظیم می‌کند.

بخش ۸: سؤال متداول (FAQ) درباره قمر آیو (Io)

۱. آیو چندمین قمر مشتری است؟
آیو چهارمین قمر بزرگ مشتری است و سومین قمر از نظر نزدیکی به سیاره.

۲. چرا سطح آیو اینقدر جوان به نظر می‌رسد؟
زیرا فعالیت آتشفشانی شدید، به طور مداوم سطح قمر را بازسازی می‌کند و تقریباً هیچ دهانه برخوردی قدیمی روی آن باقی نمی‌ماند.

۳. ماده اصلی که رنگ‌های آیو را ایجاد می‌کند چیست؟
گوگرد عنصری و ترکیبات آن (مانند دی‌اکسید گوگرد و سولفیدها) که در دماهای مختلف، رنگ‌های زرد، نارنجی و سفید را ایجاد می‌کنند.

۴. نیروی اصلی که باعث فعالیت‌های آتشفشانی آیو می‌شود چیست؟
نیروی اصلی “گرمایش جزر و مدی” (Tidal Heating) است که ناشی از کشش‌های گرانشی متغیر مشتری و رزونانس مداری با اروپا و گانیمد می‌باشد.

۵. فضاپیمای گالیله چه زمانی به مشتری رسید؟
فضاپیمای گالیله ناسا در دسامبر ۱۹۹۵ به سیستم مشتری رسید و تا سال ۲۰۰۳ به کاوش ادامه داد.

۶. آیا در آیو آب مایع یا اقیانوسی وجود دارد؟
خیر. گرمای داخلی بسیار زیاد مانع از تشکیل آب مایع در سطح یا زیر سطح آیو می‌شود. این گرما باعث ذوب شدن مواد سیلیکاتی و گوگردی می‌شود.

۷. دمای سطح داغ‌ترین نقاط آیو چقدر است؟
داغ‌ترین نقاط، گدازه‌های سیلیکاتی فعال، می‌توانند به دمایی بیش از (1600^\circ \text{C}) برسند.

۸. آیا فعالیت‌های آتشفشانی آیو بر مأموریت‌های دیگر در سیستم مشتری تأثیر می‌گذارد؟
بله. آتشفشان‌ها موادی را به فضا پرتاب می‌کنند که توسط میدان مغناطیسی مشتری به دام افتاده و “حلقه جرمی آیو” را تشکیل می‌دهند. این حلقه منبع اصلی پلاسما در مگنتوسفر مشتری است.

۹. تفاوت اصلی بین آتشفشان‌های آیو و زمین چیست؟
آتشفشان‌های آیو توسط گرمایش جزر و مدی هدایت می‌شوند و ماگمای اصلی آن‌ها حاوی مقادیر عظیمی گوگرد است، در حالی که آتشفشان‌های زمین توسط تکتونیک صفحه‌ای هدایت شده و عمدتاً سیلیکاتی هستند.

۱۰. چرا هیچ دهانه برخوردی روی آیو دیده نمی‌شود؟
زیرا نرخ بازسازی سطح آیو (تخمین زده می‌شود هر ۱۰۰,۰۰۰ سال) بسیار سریع‌تر از نرخ برخورد دنباله‌دارها و سیارک‌ها است.

۱۱. آیا آیو دارای جو است؟
بله، آیو دارای یک جو بسیار رقیق (اگزوسفر) است که عمدتاً از دی‌اکسید گوگرد ((\text{SO}_2)) تشکیل شده است، که توسط فوران‌های آتشفشانی تأمین می‌شود.

۱۲. «قمرهای گالیله‌ای» دقیقاً چه قمرهایی هستند؟
چهار قمر بزرگ مشتری که اولین بار توسط گالیله در سال ۱۶۱۰ کشف شدند: آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو.

۱۳. نیروی جزر و مدی چیست و چگونه کار می‌کند؟
نیروی جزر و مدی تفاوت در نیروی گرانشی است که یک جسم بر بخش‌های نزدیک‌تر و دورتر از آن اعمال می‌کند. در آیو، این نیرو باعث کشش و فشرده‌سازی مداوم جسم قمر شده و اصطکاک داخلی ایجاد می‌کند.

۱۴. آیا آیو دارای میدان مغناطیسی داخلی است؟
خیر، آیو فاقد میدان مغناطیسی داخلی قابل توجهی است. این قمر تحت تأثیر میدان مغناطیسی قدرتمند مشتری قرار دارد و به طور القایی مغناطیسی می‌شود.

۱۵. بزرگترین آتشفشان فعال شناخته شده روی آیو کدام است؟
“لوکی پاترا” (Loki Patera) یکی از بزرگترین و پایدارترین مناطق فعالیت آتشفشانی است که به شکل یک دریاچه گدازه بسیار بزرگ دیده می‌شود.

۱۶. رنگ زرد روشن در عکس‌های آیو معمولاً به چه عنصری اشاره دارد؟
به گوگرد عنصری در حالت جامد یا یخی که از فوران‌های گوگردی سرد شده‌اند، اشاره دارد.

۱۷. آیا می‌توانستیم از زمین این همه فعالیت آتشفشانی را ببینیم؟
مشاهدات زمینی می‌توانند فعالیت‌های بسیار بزرگ را شناسایی کنند، اما جزئیات و نقشه‌های ترکیبی که فضاپیماها ارائه می‌دهند، تنها با استفاده از کاوشگران نزدیک قابل دسترسی است.

۱۸. رابطه بین آیو و قمر اروپا چیست؟
آیو با ایجاد رزونانس مداری، گرمایش جزر و مدی لازم برای حفظ اقیانوس مایع زیرسطحی اروپا را فراهم می‌کند.

۱۹. آیا فضاپیمای گالیله هنوز فعال است؟
خیر، مأموریت گالیله در سپتامبر ۲۰۰۳ به پایان رسید و فضاپیما با برخورد عمدی به مشتری نابود شد تا از آلودگی احتمالی اروپا جلوگیری شود.

۲۰. فعالیت آتشفشانی آیو چه تأثیری بر محیط مشتری دارد؟
این فعالیت‌ها منبع اصلی ذرات یونیزه شده‌ای هستند که حلقه جرمی آیو را تشکیل می‌دهند و بر دینامیک مگنتوسفر مشتری و شفق‌های قطبی آن تأثیر می‌گذارند.