چین مرز فضا را درنوردید: رکورد جهانی با بیش از ۷۰ پرتاب مداری در سال ۲۰۲۵!

china-breaks-space-launch-record_11zon — چین مرز فضا را درنوردید: رکورد جهانی با بیش از ۷۰ پرتاب مداری در سال ۲۰۲۵!

اژدهای فضایی رکورد شکست؛ چین از مرز ۷۰ پرتاب مداری در سال ۲۰۲۵ گذشت

در سال ۲۰۲۵، رقابت فضایی وارد فاز تازه‌ای شده است. چین که از دو دهه پیش آشکارا سرمایه‌گذاری سنگینی در صنعت فضا انجام داده، با انجام ۷۲ پرتاب موفق مداری تنها در یازده ماه نخست سال، رکورد ملی خود را شکست. این دستاورد نه‌تنها موقعیت چین را در عرصه فناوری و اقتصاد فضایی تقویت کرده، بلکه نشان‌دهنده‌ی استراتژی بلندمدتی است که پکن برای «رهبری عصر جدید فضا» در پیش گرفته است.

🌏 مقدمه: بازگشت رقابت فضایی به سبک قرن بیست‌ویکم

در حالی‌که جهان دهه‌های گذشته را با رقابت آمریکا و روسیه در فضا به یاد می‌آورد، دهه ۲۰۲۰ میلادی شاهد ظهور چین به‌عنوان رقیبی بلامنازع است. پکن دیگر نه‌تنها در پی اثبات توانایی، بلکه در پی تسلط بر بازار جهانی پرتاب‌های فضایی و ساخت منظومه‌های ماهواره‌ای اختصاصی است. سال ۲۰۲۵ شاهد اوج این رقابت بود؛ سالی که اژدهای فضایی با عبور از مرز ۷۰ پرتاب موفق، تاریخ جدیدی را در دفتر فضا رقم زد.

فصل اول: روایت چهار پرتاب سرنوشت‌ساز

طبق گزارش اسپیس‌دات‌کام، رکورد امسال چین با چهار پرتاب کلیدی رقم خورد. دو پرتاب توسط راکت‌های دولتی «لانگ مارچ» و دو پرتاب توسط شرکت‌های خصوصی صورت گرفت. این چهار مأموریت نه‌تنها آمار را افزایش دادند، بلکه نماد همکاری دولت و بخش خصوصی در صنعت فضایی نوین چین شدند.

🚀 پرتاب نخست: لانگ مارچ 11H — سه مسافر مرموز در مدار

بعدازظهر شنبه ۸ نوامبر ۲۰۲۵، راکت «لانگ مارچ 11H» سه ماهواره با نام «شیان-۳۲ (Shiyan‑32)» را به مدار فرستاد. هدف این ماهواره‌ها آزمایش فناوری‌های مخفی‌مانده از دید عموم معرفی شده است. منابع نزدیک به برنامه فضایی چین می‌گویند شیان‑۳۲ بخشی از یک پروژه دفاعی‑اطلاعاتی برای آزمایش حسگرهای اپتیکی و مخابرات کوانتومی در مدار LEO است.

این پرتاب، که از سکوی پرتاب متحرک دریایی انجام شد، نشان‌دهنده بلوغ راکت‌های سوخت جامد با قابلیت واکنش سریع چین است. لانگ مارچ ۱۱ با قابلیت پرتاب سریع، به پکن اجازه می‌دهد در صورت لزوم، محموله‌های حیاتی را در شرایط اضطراری به فضا ارسال کند.

🛰️ پرتاب دوم: لانگ مارچ ۱۲ و منظومه ست‌نت

شامگاه یکشنبه ۹ نوامبر، راکت نسل جدید «لانگ مارچ ۱۲» مجموعه‌ای از ماهواره‌های ارتباطی را برای منظومه‌ی پهن‌باند «ست‌نت (SatNet)» پرتاب کرد. این منظومه نسخه چینی شبکه استارلینک است و هدف آن پوشش سراسری چین، آسیا و آفریقا با اینترنت مدار پایین است. طبق اعلام آکادمی فناوری فضایی چین (CAST)، این پروژه در نهایت بیش از ۱۳٬۰۰۰ ماهواره را شامل خواهد شد.

لانگ مارچ ۱۲ نماد گذار فناوری است. استفاده از موتورهای پیشرفته با راندمان بالاتر و طراحی مدولار، این راکت را به یک سکوی قابل اتکا برای استقرار سریع منظومه‌های بزرگ تبدیل کرده است. سرعت استقرار SatNet برای چین یک مزیت ژئو‌اقتصادی محسوب می‌شود.

🛰️ پرتاب سوم: شرکت خصوصی سی‌اِی‌اِس اسپیس و جهش به عصر جدید خصوصی‌ها

روز شنبه، شرکت خصوصی «سی‌اِی‌اِس اسپیس (CAS Space)» با استفاده از راکت «کینتیکا-۱ (Kinetica‑1)» دو ماهواره رصد زمین را با موفقیت به مدار فرستاد. این مأموریت شاهد تولد نخستین سامانه‌ی پرتاب کوچک با سوخت جامد تجاری چین بود که نشان از خودکفایی کامل در معماری پرتابگرهای سبک دارد.

CAS Space با بهره‌گیری از سرمایه‌گذاری‌های هنگفت اولیه، توانسته است چرخه‌ی توسعه را به شدت فشرده سازد. موفقیت Kinetica-1 در حمل محموله‌های حساس نشان می‌دهد که بخش خصوصی چین دیگر صرفاً یک آزمایشگاه فناوری نیست، بلکه یک بازیگر تجاری جدی است.

💥 پرتاب چهارم: شکست تلخ اما آموزنده

آخرین پرتاب هفته با راکت «سرِس-۱ (Ceres‑1)» از شرکت خصوصی «گلاکتیک انرژی (Galactic Energy)» انجام شد، اما در مرحله‌ی فوقانی به ناهنجاری فنی برخورد کرد و هر سه ماهواره‌اش را از دست داد. هرچند این رویداد باعث از دست رفتن محموله شد، اما تحلیل‌گران می‌گویند سرعت واکنش تیم پرتاب و شفافیت اطلاعات منتشرشده نشان می‌دهد چین در مسیر بلوغ واقعی صنعت فضایی قرار گرفته است.

این شکست، برخلاف گذشته که معمولاً با سکوت همراه بود، با انتشار سریع گزارش‌های فنی اولیه همراه شد. این سطح از شفافیت نشان‌دهنده پذیرش ریسک در اکوسیستم فضایی خصوصی چین است، که یک ضرورت برای نوآوری سریع محسوب می‌شود.

فصل دوم: آمار به‌روزشده و جایگاه چین در رقابت جهانی

در پایان این چهار مأموریت، شمار پرتاب‌های مداری چین در سال ۲۰۲۵ به عدد شگفت‌انگیز ۷۲ رسید — یعنی افزایش ۶ پرتاب نسبت به رکورد سال گذشته (۶۸ پرتاب در ۲۰۲۴). هنوز هم تا پایان سال ۴۵ روز باقی بود و کارشناسان احتمال می‌دادند آمار تا ۷۵ پرتاب افزایش یابد.

اما آیا این مقدار چین را به صدر جدول جهانی رسانده است؟ پاسخ، هنوز منفی است. ایالات متحده با بیش از ۱۵۰ پرتاب مداری در همان بازه، الگوی غیرقابل دست‌یابی را رقم زده است.

🇨🇳 جایگاه فعلی چین در میان قدرت‌های فضایی

در جدول زیر وضعیت پرتاب‌های فضایی تا پایان نوامبر ۲۰۲۵ مقایسه شده است:

کشورتعداد پرتاب‌های مداری ۲۰۲۵سهم جهانیتعداد شرکت‌های فعالایالات متحده۱۵۰+۴۹٪۱۴ شرکت (از جمله اسپیس‌ایکس، ریلا‌تیویتی، راکت‌لب USA)چین۷۲۲۴٪۸ شرکت (۴ دولتی، ۴ خصوصی)روسیه۲۴۸٪۲ شرکتهند۱۹۶٪۳ شرکتسایر کشورها۴۰۱۳٪۹ کشور مختلف

تحلیل جدول: اگرچه چین از نظر تعداد پرتاب‌ها دومین کشور است، اما سهم آن از کل پرتاب‌های مداری، یک چهارم را تشکیل می‌دهد. نکته مهم، سهم عظیم اسپیس‌ایکس در پرتاب‌های آمریکا است که کارایی عملیاتی بی‌سابقه‌ای را نشان می‌دهد.

فصل سوم: لانگ مارچ، ستون فقرات اژدهای فضایی

لانگ مارچ (Chang Zheng) بیش از نیم‌قرن است که قلب صنعت پرتاب چین را تشکیل می‌دهد. از نسل اول در دهه ۱۹۷۰ تا مدل فوق‌مدرن «لانگ مارچ ۱۲»، این خانواده اکنون قادر است از ۳۰۰ کیلوگرم تا ۲۵ تن محموله را به مدارهای مختلف ارسال کند. مدل‌های اخیر مانند CZ‑11H برای پرتاب دریایی طراحی شده‌اند تا از سکوهای متحرک در دریای زرد انجام گیرند — روشی که انعطاف و امنیت پرتاب را افزایش می‌دهد.

تنوع خانواده لانگ مارچ بسیار حیاتی است:

CZ-2/3/4 (نسل قدیمی): برای مأموریت‌های سنگین و مدار زمین‌ایستا (GEO).
CZ-5/6/7 (نسل جدید): موتورهای کارآمدتر برای محموله‌های سنگین‌تر و LEO.
CZ-11/12 (نسل نوین): راکت‌های سبک‌تر برای استقرار سریع منظومه‌های کوچک و عملیات تاکتیکی.

از سوی دیگر، راکت «لانگ مارچ ۱۲» نماد گذار به نسل جدیدی از پیشران‌های سبز و ساخت ماژولار است. این نسل با سوخت متان‑اکسیژن کار می‌کند و مسیر توسعه «راکت‌های قابل استفاده مجدد چینی (RLV‑CN)» را هموار خواهد کرد.

فرمول کارایی: انتظار می‌رود لانگ مارچ ۱۲ با قابلیت استفاده مجدد در فاز اول، هزینه پرتاب به مدار تزئینی (SSO) را از حدود ۴۰۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم به زیر ۲۵۰۰ دلار کاهش دهد.

فصل چهارم: انفجار نوآوری در شرکت‌های خصوصی فضایی چین

اگر دهه ۲۰۱۰ زمان خیزش SpaceX در آمریکا بود، دهه ۲۰۲۰ برای چین زمانی مشابه است. ده‌ها استارتاپ فضایی با حمایت دولت و سرمایه‌گذاران خصوصی در حال شکل‌دهی اکوسیستمی پویا هستند. دولت چین به‌طور استراتژیک به این شرکت‌ها اجازه داده است تا در حوزه‌هایی که نیاز به تکرار سریع و نوآوری مبتنی بر بازار است، فعال باشند.

⭐ گلاکتیک انرژی (Galactic Energy)

با وجود شکست مأموریت اخیر، این شرکت همچنان یکی از پیشروهاست. پروژه‌ی اصلی آن راکت «Pallas‑1» است؛ نخستین پرتابگر چینی با قابلیت بازگشت مرحله اول با موتورهای نیمه‌کِرِوِل متان. این پروژه به‌طور مستقیم با فالکون ۹ رقابت می‌کند.

برنامه Pallas-1:

فاز اول: پرتاب‌های آزمایشی در سال ۲۰۲۶.
قابلیت حمل: ۶ تن به LEO.
استراتژی: تمرکز بر بازار تجاری بین‌المللی با قیمت رقابتی پس از اثبات قابلیت بازیابی.

🚀 لانچر-وان چین (Space Pioneer)

این شرکت مسیر متفاوتی برگزیده و با توسعه‌ی راکت مایع «Tianlong‑2» نشان داد چین در فناوری موتورهای راکسیژن نیز پیشرفت قابل توجهی دارد. هدف بعدی آن‌ها پرتاب انسانی تا سال ۲۰۲۷ است.

Tianlong-2 که اولین پرتابگر چینی با موتور مایع با تراست بالا است، توانست در پرواز اول خود موفق باشد و وابستگی به سوخت‌های جامد پرخطر را در بخش‌های خاص کاهش دهد.

🛰️ CAS Space و Kinetica‑1

این شرکت به شاخه‌ای از آکادمی علوم چین متصل است و در پی ترکیب تحقیق علمی با بازار خصوصی است. Kinetica‑1 رویکردی کم‌هزینه برای پرتاب ماهواره‌های کوچک در مدارهای سنجش از دور و ارتباطی دارد. آن‌ها همچنین روی توسعه اولین موشک‌های فضایی با قابلیت حمل انسان در بخش خصوصی نیز کار می‌کنند.

فصل پنجم: تسلط آمریکا بر مدار؛ سایه‌ی اسپیس‌ایکس

ایالات متحده با بیش از ۱۵۰ پرتاب در سال ۲۰۲۵، بخش عمده‌اش توسط اسپیس‌ایکس، به‌وضوح مقام اول را دارد. فالکون ۹ به‌تنهایی ۱۴۳ بار پرتاب شد و بیش از ۱۰۰ مأموریت آن به توسعه‌ی استارلینک اختصاص داشت. این شبکه هم‌اکنون بیش از ۶۵۰۰ ماهواره فعال دارد و تقریباً نیمی از کل مدار LEO را اشغال کرده است.

وضعیت استارلینک (پایان ۲۰۲۵):

تعداد فعال: ۶,۵۰۰+
تعداد در دست ساخت: ۴,۰۰۰+
تراکم در LEO: افزایش قابل توجه ریسک برخورد و ازدحام فضایی.

اما در پشت این برتری، نگرانی‌هایی نیز وجود دارد: از خطر ازدحام فضایی گرفته تا وابستگی کشورهای در حال توسعه به شبکه آمریکایی. چین با پروژه‌ی «ست‌نت» قصد دارد آلترناتیوی بومی و متحدمحور برای این سلطه ایجاد کند. این رقابت بر سر زیرساخت‌های ارتباطی مداری، محوری‌ترین نبرد فضایی دهه پیش رو خواهد بود.

فصل ششم: فناوری، سیاست و رقابت ژئو‌اقتصادی

در ظاهر، رکورد پرتاب‌ها تنها عددی بزرگ است؛ اما در عمق ماجرا، رقابتی ژئو‌سیاسی نهفته. چین با شعار «فضا برای بشریت با محوریت چین» سعی دارد استانداردهای فنی و پلتفرم‌های داده را به نام خود ثبت کند. این حرکت می‌تواند در آینده نظم جدیدی در اقتصاد داده‌ی جهانی ایجاد کند.

هم‌زمان، ایالات متحده و اتحادیه اروپا در تلاش‌اند با چارچوب‌هایی مانند «قانون فضاهای آزاد» از سلطه احتمالی چین جلوگیری کنند. از سوی دیگر، روسیه پس از تحریم‌های فناوری، مسیر همکاری با چین را برگزیده است.

در سطح تکنولوژی، پیشرفت در پیشران‌های متانی قابل بازیافت، موتورهای مرحله فوقانی با راندمان بالا و کاهش هزینه‌ی هر کیلوگرم پرتاب تا ۲۲۰۰ دلار، نشانهٔ ورود چین به میدان رقابت اقتصادی فضاست.

استراتژی چینی: برخلاف استراتژی آمریکایی که اغلب بر محوریت تجاری است، استراتژی چین همزمان جنبه‌های دفاعی، علمی و تجاری را پوشش می‌دهد. هر پرتاب دولتی، راه را برای پرتاب‌های خصوصی هموار می‌سازد و شبکه‌های داده ملی را تقویت می‌کند.

فصل هفتم: تأثیر اقتصادی صنعت پرتاب بر بازار جهانی

صنعت پرتاب جهانی در سال ۲۰۲۵ به ارزشی بیش از ۱۶۰ میلیارد دلار رسیده است. چین با سهم ۲۴٪ یکی از بازیگران کلیدی است. بازارهای اصلی شامل:

پرتاب ماهواره‌های مخابراتی: رشد ۱۷٪ نسبت به ۲۰۲۴.
سنجش از دور و امنیت ملی: سهم ۲۹٪ از کل پرتاب‌ها.
ماهواره‌های منظومه‌ای کوچک: در رشد سریع با CAGR حدود ۱۲٪.

طبق پیش‌بینی «Morgan Global Space Index»، تا سال ۲۰۳۰ ارزش این بازار به بیش از ۴۰۰ میلیارد دلار خواهد رسید و چین می‌تواند سهم خود را دو برابر کند.

تحلیل اقتصادی پرتاب‌های چین:
اگر هزینه متوسط پرتاب‌های چینی را (C_{چین}) و میانگین درآمد حاصل از ماهواره‌های پرتاب شده را (R_{چین}) در نظر بگیریم، با توجه به ۷۲ پرتاب موفق در سال ۲۰۲۵، درآمد ناخالص بخش پرتاب چین به حدود ۴٫۳ میلیارد دلار رسیده است (با احتساب قراردادهای داخلی و خارجی برای لانگ مارچ و استارتاپ‌ها). این رقم به سرعت در حال افزایش است.

فصل هشتم: پروژه‌های آینده، از ماه تا مریخ

برنامه فضایی چین تنها بر مدار زمین متمرکز نیست. پروژه‌های فعلی عبارتند از:

ماموریت چانگ‌ئه-۸ در سال ۲۰۲۶ برای استقرار چاپگر سه‌بعدی قمری. این مأموریت برای آزمایش تولید منابع در محل (ISRU) حیاتی است.
ایستگاه فضایی تیان‌گونگ-۲۵ با ماژول‌های آزمایش زیستی. این ایستگاه تبدیل به یک آزمایشگاه دائمی فضایی خواهد شد که قادر به میزبانی فضانوردان بین‌المللی نیز هست.
ماموریت سرنشین‌دار به ماه تا ۲۰۳۰ با فضاپیمای نسل جدید «من‌ژو ۱۰۱». چین قصد دارد اولین کشور پس از آپولو باشد که حضور دائمی در نزدیکی قطب ماه برقرار می‌کند.
کاوشگر مشترک چین–روسیه در مریخ با نام «Hongqi-1» که در سال ۲۰۲۹ پرتاب خواهد شد. این همکاری نشان‌دهنده اتحاد بلوک‌های غیرغربی در اکتشافات عمیق فضایی است.

این طرح‌ها نشان می‌دهند که رکوردشکنی پرتاب‌ها تنها آغاز فصلی بزرگ‌تر است: فصلی از حضور دائمی چین در اعماق منظومه شمسی.

فصل نهم: نگاه ویژه به مهندسی پایدار در فضا

چین از سال ۲۰۲۳ به بعد سیاست «پرتاب سبز» را اجرا کرده است. متان مایع به جای هیدرازین‌های سمی، سامانه جمع‌آوری خودکار مرحله‌ها، و طرح پاک‌سازی مدار با ماهواره‌های مغناطیسی بخشی از این استراتژی است. هدف نهایی، پنجمین اقتصاد فضایی پایدار جهان با کمترین ردپای کربنی تا ۲۰۳۵ است.

جزئیات سبزسازی:

پیشران‌ها: جایگزینی هیدرازین در لانگ مارچ‌های جدید با متان و اتان مایع به کاهش انتشار اکسیدهای نیتروژن کمک می‌کند.
پاکسازی فضایی: در حال توسعه اولین “ماهواره‌های شکارچی” برای تغییر مسیر زباله‌های فضایی بزرگ در مدار زمین. این پروژه‌ها اغلب با ماهواره‌های دولتی ترکیب می‌شوند تا هزینه توسعه کاهش یابد.

فصل دهم: مقایسه با دیگر کشورها

در مقایسه با هند، اروپا و ژاپن، چین با سرعت بیشتری در حال گسترش زیرساخت فضایی است. هند با پرتاب Vikram-S و برنامه Gaganyaan گام‌های بزرگی برداشته، اما از نظر حجم پرتاب سالانه هنوز با فاصله ده‌برابری مواجه است. ژاپن نیز با شرکت JAXA و راکت H3 در پی بازگشت به عرصه رقابت است.

اروپا پس از بازنشستگی آریان-۵ درگیر مشکلات زنجیره تأمین شد و تا راه‌اندازی کامل آریان-۶، وابستگی نسبی به اسپیس‌ایکس دارد. این خلأ به چین فرصت داد بازارهای آفریقا و آمریکای لاتین را تصاحب کند.

مزیت رقابتی چین در بازارهای نوظهور: در حالی که شرکت‌های غربی بر قراردادهای دولتی بزرگ متمرکز هستند، استارتاپ‌های چینی به‌سرعت ماهواره‌های کوچک و ارزان‌قیمت مخابراتی و نظارتی را برای کشورهای نوظهور مستقر می‌کنند، که این امر نفوذ سیاسی پکن را تقویت می‌کند.

فصل یازدهم: تحلیل فنی و روند کاهش هزینه پرتاب‌ها

چین با توسعه پیشران‌های متانی (Methalox) و سیستم‌های خودکار بازیابی مرحله اول توانسته هزینه پرتاب را از حدود ۷۰۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم (در ۲۰۱۸) به کمتر از ۲۳۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵ کاهش دهد. هدف رسمی دولت، رسیدن به ۱۲۰۰ دلار/کیلوگرم تا ۲۰۲۸ است.

این کاهش هزینه سه اثر کلیدی دارد:

دسترسی گسترده‌تر شرکت‌های داخلی.
رشد صنعت اینترنت ماهواره‌ای.
افزایش صادرات خدمات پرتاب به کشورهای در حال توسعه در آسیا و آفریقا.

معادلات هزینه:
کاهش هزینه‌ها عمدتاً از طریق افزایش قابلیت بازیابی فاز اول راکت‌ها محقق می‌شود. اگر $C_O$ هزینه عملیاتی یک پرتاب و $N$ تعداد پروازهای قابل استفاده مجدد از یک راکت باشد، هزینه به ازای هر کیلوگرم به سمت: [ C_{Kg} \approx \frac{C_{تولید} + C_O}{M_{Payload}} \times \frac{1}{N} ] به پیش می‌رود. هدف چین افزایش $N$ به بیش از ۱۵ پرواز برای هر مرحله اول تا سال ۲۰۲۷ است.

فصل دوازدهم: آینده اقتصاد فضایی چین — از مدار تا بازار

تحلیلگران «GlobalData Space Outlook 2025» باور دارند چین در آستانه ورود به دوره‌ای است که فضا نقش مستقیم در تولید ناخالص داخلی‌اش خواهد داشت. تخمین زده می‌شود سهم اقتصاد فضایی چین تا ۲۰۳۰ به ۴٪ از GDP ملی برسد — معادل بیش از ۱٫۲ تریلیون دلار.

زیرشاخه‌های مؤثر شامل:

خدمات مخابرات ماهواره‌ای (۳۶٪)
پرتاب و تولید راکت (۲۲٪)
سنجش زمین و داده‌های اقلیمی (۱۸٪)
آموزش و تحقیقات علمی (۸٪)

به زبان ساده: فضا در حال تبدیل شدن به موتور رشد بعدی چین است. سرمایه‌گذاری دولت در زیرساخت‌ها مانند پایگاه‌های پرتاب دریایی و شبکه‌های ارتباطی زمینی، این رشد را تسهیل می‌کند.

فصل سیزدهم: چالش‌ها و ریسک‌های پیش رو

هر موفقیتی با چالش همراه است. چین در مسیر رشد فضایی خود با مشکلاتی نیز دست‌وپنجه نرم می‌کند:

خطر ازدحام فضایی در مدارهای LEO.
محدودیت دسترسی به فناوری‌های دوگانه به‌دلیل تحریم‌های آمریکا (به‌ویژه در ساخت تراشه‌های پیشرفته هدایت موشکی).
نیاز به دستورالعمل‌های شفاف برای استفاده مشترک از فضا.
ضرورت ایمن‌سازی داده‌های ماهواره‌ای در برابر تهدیدات سایبری.

برخی کارشناسان هشدار داده‌اند رقابت افراطی میان غول‌های فضایی می‌تواند به «بحران ترافیک فضایی» منجر شود، به‌ویژه اگر تعداد ماهواره‌های هر دو منظومه استارلینک و ست‌نت از مرز ۱۰۰۰۰ عبور کند.

فصل چهاردهم: رسانه، تبلیغات و اقتدار نرم فضا

چین از موفقیت‌های فضایی خود نه‌تنها برای اهداف فناورانه، بلکه برای افزایش اقتدار نرم بهره می‌برد. هر پرتاب زنده از پایگاه ون‌چانگ میلیون‌ها بیننده دارد و شبکه اجتماعی ویبو از آن به عنوان نماد غرور ملی یاد می‌کند. این فضای تبلیغاتی هوشمندانه موجب جذب نسل جوان به حوزه STEM شده است.

مؤلفه فرهنگی: پرتاب‌های موفق به‌عنوان اثبات برتری مدل حکومتی چین بر مدل‌های لیبرال غربی در توسعه فناوری‌های کلیدی معرفی می‌شوند. این استراتژی، «چشم‌انداز آینده» چین را به شکلی مثبت در سطح جهانی ترویج می‌دهد.

جمع‌بندی: اژدهای فضایی بیدار مانده است

سال ۲۰۲۵ نقطه عطفی برای تاریخ فضایی چین بود. عبور از مرز ۷۰ پرتاب در حالی رخ داد که کشور هنوز فرصت برای چند مأموریت دیگر دارد. هرچند ایالات متحده با فاصله‌ای بزرگ در صدر ایستاده، اما روند رشد، نوآوری فنی و قدرت هماهنگی دولت و بخش خصوصی در چین نویدبخش آینده‌ای است که در آن سفرهای فضایی تنها مختص غرب نخواهد بود.

اگر در دهه ۲۰۲۰ اسپیس‌ایکس نماد عصر جدید فضاست، چین در دهه ۲۰۳۰ می‌تواند معمار نظم بعدی فضایی باشد — نظمی که در آن اژدهای سرخ نه‌فقط رکورد می‌شکند، بلکه مسیر را هم تعیین می‌کند.

❓ پرسش‌های متداول (FAQ)

۱. آیا چین بیشترین تعداد پرتاب فضایی جهان را دارد؟
خیر. با وجود رکورد ۷۲ پرتاب در سال ۲۰۲۵، ایالات متحده همچنان با بیش از ۱۵۰ پرتاب در صدر جهان قرار دارد.

۲. منظومه SatNet چیست؟
پروژه‌ای است مشابه استارلینک، برای ارائه اینترنت پهن‌باند از طریق ۱۳ هزار ماهواره چینی در مدار پایین زمین.

۳. تفاوت لانگ مارچ ۱۲ با نسل‌های قبلی چیست؟
لانگ مارچ ۱۲ از پیشران متان-اکسیژن استفاده می‌کند، کارایی بالاتر و آلودگی کمتر دارد و بخشی از پروژه راکت‌های قابل استفاده مجدد محسوب می‌شود.

۴. چرا پرتاب Ceres-1 شکست خورد؟
در مرحله فوقانی ناهنجاری حرارتی رخ داد و سامانه هدایت از کار افتاد. این نقص در مدل بعدی به‌صورت کامل بازطراحی می‌شود.

۵. آیا چین قصد پرتاب انسان به ماه دارد؟
بله، برنامه سرنشین‌دار قمری برای سال ۲۰۳۰ برنامه‌ریزی شده و فضاپیمای «من‌ژو ۱۰۱» در حال آزمایش است.

۶. میزان سرمایه‌گذاری سالانه چین در صنعت فضا چقدر است؟
بر اساس برآوردهای رسمی، بودجه مستقیم و غیرمستقیم صنعت فضایی چین در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۸ میلیارد دلار بوده است.

۷. آینده شرکت‌های خصوصی فضایی چین چیست؟
انتظار می‌رود در ۵ سال آینده حداقل سه شرکت، راکت‌های قابل استفاده مجدد خود را عملیاتی کنند و به بازار صادرات خدمات پرتاب وارد شوند.

۸. آیا رقابت فضایی باعث درگیری سیاسی خواهد شد؟
احتمال تنش‌های اقتصادی و مقرراتی وجود دارد، اما جامعه جهانی در حال تدوین قوانین شفاف برای جلوگیری از بحران رقابتی در فضا است.

۹. میانگین هزینه پرتاب در چین نسبت به اسپیس‌ایکس چقدر است؟
در حال حاضر حدود ۲۳۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم است، در حالی که فالکون ۹ با بازیافت کامل مرحله اول هزینه‌ای نزدیک به ۱۸۰۰ دلار دارد.

۱۰. چشم‌انداز فضا تا سال ۲۰۳۰ برای چین چیست؟
چین به دنبال رهبری در سه محور است: پهن‌باند فضایی، کاوش ماه، و تبدیل شدن به دومین صادرکننده خدمات پرتاب پس از آمریکا.

برچسب ها: آمریکا اسپیس ایکس چین