پرواز تا لبهٔ خورشید؛ تصویری جاودانه از چتربازی که تابِ نور را شکست
پرواز تا لبه خورشید؛ سقوط ایکاروس در عصر عکاسی نجومی
جایی که آسمان به اسطوره نزدیک میشود
در روزگاری که عکاسی نجومی دیگر محدود به رصد ستارگان و صورتهای فلکی نیست، تصویر تازهای دنیا را شگفتزده کرده است: یک چترباز که درست در برابر قرص فروزان خورشید در حال سقوط دیده میشود. تصویری که نهتنها یک شاهکار فنی، بلکه تلاقی حیرتانگیزی از انسان، نور و اسطوره است. این عکس که «سقوط ایکاروس» نام گرفت، توسط اندرو مککارتی، عکاس نجومی اهل آریزونا، ثبت شد و از همان لحظه انتشار، مرز میان علم و هنر را درنوردید.
این شاهکار بصری، که تنها برای کسری از ثانیه وجود داشت، فراتر از یک رخداد مطبوعاتی است. این اثر پاسخی معاصر به کنجکاوی ازلی بشر برای تسخیر قلمروهای ممنوعه، یعنی همنشینی با منبع حیات و نور، خورشید، است. در عصری که فناوری به ما اجازه میدهد تا پدیدههایی را ثبت کنیم که پیشتر از دسترس دید مستقیم ما بودند، «سقوط ایکاروس» به نمادی از توانایی انسان در مهار لحظات کیهانی تبدیل شده است.
اما پشت این ثبت خیرهکننده، صرفاً یک اتفاق خوشایند یا لحظهای تصادفی نیست؛ بلکه حاصل هفتهها برنامهریزی دقیق، همکاری چترباز و هماهنگی ریزبینانه با خورشیدی است که هر ثانیه تغییر موقعیت میدهد. این اثر نمایشی از جسارت انسان در عصر تصویر و ادامهای مدرن بر افسانه ایکاروس است — اسطورهای که نماد پرواز انسان تا آستانه ممنوعههای طبیعت بود. تحلیل عمیق این پروژه، نیازمند بررسی دقیق مهندسی مسیر، فیزیک نور و روانشناسی پشت این انتخاب هنری است.
فصل نخست: چگونه از زمین، خورشید را قاب گرفتند
صبح هشتم نوامبر، حوالی ساعت ۹ بهوقت منطقه کوهستانی آمریکا، آسمان آریزونا با همه صافی و نور خود میزبان پروژهای بود که تا پیش از آن تنها در تخیل ممکن بهنظر میرسید. اندرو مککارتی، عکاس نجومی که پیشتر نیز برای ثبت تصاویری بسیار دقیق از خورشید و ماه شهرت یافته بود، از هفتهها قبل مسیر پرواز یک هواگرد سبک، زاویه تابش خورشید و موقعیت سقوط چترباز را شبیهسازی کرده بود.
این پروژه، که نیاز به همترازی دقیق بین سه عنصر متحرک (خورشید، هواپیما/چترباز، و تلسکوپ) داشت، نیازمند مدلسازی پیشرفته بود. مککارتی از نقشههای نجومی و دادههای فصلی برای تعیین محل دقیق هندسی مطلوب (Sweet Spot) استفاده کرد. در این مختصات، چترباز در مسیر دید تلسکوپ قرار میگرفت، در حالی که قرص خورشید دقیقاً در پشت سر او یا دقیقاً در مرز دید قرار داشت.
در این پرواز، گابریل سی. براون — یوتیوبر، موسیقیدان و چترباز حرفهای — از ارتفاع حدود ۱۰۷۰ متر به پایین پرید، در حالی که لنز تلسکوپی مککارتی حدود ۲۴۴۰ متر دورتر او را تعقیب میکرد. انتخاب این فاصله زیاد (۲.۴ کیلومتر) برای تلسکوپ مککارتی ضروری بود تا بتواند میدان دید کافی (Field of View) برای ثبت حرکت سریع و کوچک چترباز را در پسزمینه عظیم خورشید داشته باشد، بدون آنکه نور بیش از حد باعث اشباع شدن (Saturation) کامل سنسور شود.
برای تحقق این همخطی نادر، باید زاویه دید چنان تنظیم میشد که سقوط براون دقیقاً در امتداد قرص خورشید قرار گیرد. در عکاسی خورشیدی، چنین شرایطی بهندرت رخ میدهد و کوچکترین انحراف زاویهای میتواند تصویر را از دسترس خارج کند. مککارتی باید اطمینان مییافت که چترباز در لحظه شلیک، نه در بالا یا پایین خورشید، بلکه در امتداد قطر بصری قرص قرار گیرد. این امر نیازمند تنظیمات مکانیکی بسیار دقیق روی پایه تلسکوپ بود که حرکت چرخشی خورشید در طول زمان عکاسی را نیز جبران کند.
فصل دوم: چالش همخطی — ریاضیات در خدمت هنر
در ظاهر، تصویر تنها ترکیبی زیبا از یک چترباز و خورشید است؛ اما از دید فنی، آنچه مککارتی انجام داد، نمونهای از مهندسی بصری است. هسته اصلی این پروژه، حل یک معادله هندسی پیچیده در فضای سهبعدی متغیر بود.
برای ثبت چنین تصویری، باید موقعیت خورشید، مسیر پرواز، ارتفاع، جهت وزش باد، مقدار نور و سرعت سقوط همگی در قالب یک محاسبه دقیق ثانیهبهثانیه همزمان شوند. مسیر سقوط چترباز تحت تأثیر متغیرهای متعددی است، از جمله نیروی درگ (Drag Force)، وزن شخص، شکل چتر باز شده (یا بسته در لحظه سقوط آزاد) و مهمتر از همه، تلاطمهای جوی و بادهای برشی (Wind Shear) در ارتفاعهای مختلف.
لطفاً در نظر بگیرید که خورشید در آسمان با سرعت زاویهای حدود نیم درجه در هر دو دقیقه حرکت میکند. برای یک تلسکوپ با فاصله کانونی بلند (که بزرگنمایی زیادی دارد)، این حرکت ظاهری بسیار سریع است. اگر تلسکوپ برای یک لحظه ثابت بماند، چترباز از قاب عبور کرده یا در پسزمینه در حال تغییر نور محو میشود.
رابطه اساسی برای پیشبینی موقعیت نسبی (با فرض حرکت نسبی یکنواخت، که در این فاصله تا حدی صادق است):
[ \theta_{object} = \theta_{target} + \omega_{sun} \cdot t ]
که در آن:
- (\theta_{object}) زاویه هدف نهایی (موقعیت چترباز).
- (\theta_{target}) موقعیت اولیه تلسکوپ (تنظیم شده برای نقطه شروع پرواز).
- (\omega_{sun}) سرعت زاویهای ظاهری خورشید بر حسب رادیان بر ثانیه.
- (t) زمان انتظار تا لحظه ثبت نهایی.
در چنین موقعیتی، حتی تأخیر یک ثانیهای از سوی چترباز یا کوچکترین خطای تنظیم، میتوانست تصویر را نابود کند. به گفته مککارتی، زاویه دید او برای تشکیل قاب فقط چند متر عرض مؤثر داشت، به این معنی که اگر چترباز یک متر جابجا میشد، از مرکز قرص خارج شده و احتمالاً در قاب آسمان سیاه یا بخش بیش از حد نورانی قرار میگرفت.
شش پرواز تمرینی انجام شد تا مسیر کامل همخط شود و تنها در اولین پرش واقعی تصویر نهایی رقم خورد. این تکرارها اجازه داد تا تأثیرات واقعی بادهای آریزونا بر سرعت جانبی چترباز مدلسازی شود و برنامه رهاسازی با دقت میلیثانیهای تنظیم گردد.
فصل سوم: تکنیکها و تجهیزات — از فیلتر خورشیدی تا تلسکوپ با وضوح بالا
ثبت موفقیتآمیز این تصویر مستلزم غلبه بر دو چالش اصلی بود: محافظت از تجهیزات در برابر نور شدید و دستیابی به جزئیات لازم از جسمی که به سرعت در حال سقوط است.
محافظت از سنسور و فیلترهای نوری
برای آنکه شدت تابش خورشید، حسگر دوربین را نسوزاند (بهویژه با توجه به بزرگنمایی تلسکوپی)، مککارتی از فیلترهای مخصوص رصد خورشیدی استفاده کرد. این فیلترها معمولاً بر پایه پوششهای نوری با ضریب کاهش نور بسیار بالا (معمولاً OD 5.0 یا بیشتر) هستند که نور مرئی و مادون قرمز را به شدت تضعیف میکنند.
مککارتی از فیلترهای Baader AstroSolar Safety Film استفاده کرد که نور ورودی را به کسری از وات کاهش میدهند، اما در عین حال جزئیات سطحی پدیدههایی چون لکههای خورشیدی و امواج پلاسما (Granulation) را حفظ میکنند.
[ \text{شدت نوری باقیمانده} = \text{شدت نور ورودی} \times 10^{-\text{OD}} ]
اگر او از فیلتر OD 5 استفاده کرده باشد، تنها (1/100,000) نور خورشید به سنسور میرسد.
سیستم ردیابی و تصویربرداری
او از یک تلسکوپ بازتابی با بزرگنمایی بالا (احتمالاً با فاصله کانونی بیش از ۳۰۰۰ میلیمتر) و چند دوربین متصل همزمان (موسوم به Dithering یا Multi-Camera Setup) استفاده کرد تا در لحظه ثبت نهایی، ترکیببندی با بیشترین شفافیت ممکن حاصل شود.
برای فریز کردن حرکت چترباز، شاتر دوربین باید فوقالعاده سریع میبود. از آنجایی که سرعت سقوط آزاد پس از باز کردن چتر حدود ۵ تا ۶ متر بر ثانیه است، و او باید در قاب خورشیدی کوچک دیده شود، زمان نوردهی (Exposure Time) باید بسیار کوتاه میبود. مککارتی از دوربینهایی با قابلیت فیلمبرداری با نرخ فریم بالا (High Frame Rate Video) استفاده کرد که در واقع مجموعهای از تصاویر با شاتر سریع (مثلاً (1/2000) ثانیه یا سریعتر) بودند.
در پسپردازش نیز، هزاران فریم تصحیح و همپوشانی شدند تا وضوح نهایی به سطحی برسد که چشم برهنه در طبیعت قادر به دیدنش نیست. این فرایند شامل ترازبندی (Registration) دقیق فریمها برای حذف لرزشهای ناشی از باد و تغییرات جزئی موقعیت تلسکوپ و سپس ترکیب تصاویر برای کاهش نویز (Stacking) بود.
فصل چهارم: ایکاروس مدرن — از افسانه تا علم و تصویر
نام «سقوط ایکاروس» پیش از آنکه صرفاً یک انتخاب شاعرانه باشد، پیوندی میان اسطوره و فناوری است. در اسطوره یونانی، ایکاروس با بالهایی از موم و پر به آسمان پرواز کرد، اما گرمای خورشید موم را ذوب کرد و او سقوط کرد. این داستان، نماد غرور بیش از حد (Hubris) و تجاوز به مرزهای تعیینشده طبیعت است.
مککارتی و براون، این روایت را در جهانی بازسازی کردند که اکنون نور خورشید را نه دشمن، بلکه بوم نقاشی خود میداند. در این اثر، نور همان عنصر تهدیدگر اسطورهای است، اما این بار مهارش در دستان علم است. ایکاروس مدرن با ابزار علمی به خورشید نزدیک میشود، اما خطر نه از ذوب شدن موم، بلکه از سوختن سنسور و خطای محاسباتی ناشی میشود.
چترباز دیگر قربانی شجاعت خود نمیشود، بلکه قهرمان تسخیری است که در مرکز عالم، در جایی میان زمین و ستاره، برای لحظهای جاودانه میگردد. او با آگاهی کامل از خطرات فنی و با اتکا به مهندسی دقیق، خود را در معرض نیروی کیهانی قرار میدهد، نه برای رسیدن به خورشید، بلکه برای ثبت کردن خودش در برابر خورشید. این تغییر پارادایم، سقوط را به یک پرواز ثبتشده تبدیل میکند.
مککارتی در مصاحبهای اشاره کرد که ایکاروس اسطورهای بهدلیل جهل سقوط کرد، اما گابریل براون با دانش کامل از مکانیک پرواز و زمانبندی دقیق، وارد این قاب شد. این تصویر، سقوط انسان به دلیل غرور نیست، بلکه اوجگیری در لحظهای است که علم، اسطوره را به واقعیت بصری تبدیل میکند.
فصل پنجم: همکاری انسان و فناوری
تصویر نهایی نتیجه همکاری بینقص بین دو انسان و چندین تکنولوژی پیشرفته است. موفقیت این پروژه به شدت به برقراری ارتباط و اعتماد متقابل میان مککارتی (ناظر و مهندس تصویر) و براون (سوژه پرنده) وابسته بود.
نقش چترباز (گابریل براون): براون میبایست دقیقاً در زمان مقرر پرش کند و حین سقوط آزاد، بدن خود را در راستای محور مشخصشده حفظ نماید. در سقوط آزاد، بدن انسان تمایل دارد به دلیل تغییرات جزئی در زاویه حمله هوا، بچرخد یا انحراف جانبی پیدا کند. او باید با استفاده از تکنیکهای بدنه (Body-flying) مانع از چرخش عمودی یا افقی شود که میتوانست او را از خط دید تلسکوپ خارج کند. این امر نیازمند حفظ وضعیت بدن به شکل «صفحه تخت» در برابر جریان هوا بود.
سیستم ارتباطی: هماهنگی توسط سیگنالهای رادیویی بین خلبان هواگرد (که هواپیما را هدایت میکرد)، چترباز و مککارتی برقرار میشد. خلبان باید هواپیما را دقیقاً در ارتفاع مورد نظر نگه میداشت تا پرش در منطقه بهینه انجام شود، منطقهای که از قبل به عنوان بهترین ترکیب ارتفاع برای همخطی زمین به زمین محاسبه شده بود.
برنامهریزی مسیر باد: در زمان پرش، سرعت باد در ارتفاع پرواز حدود ۲۳ کیلومتر بر ساعت بود که احتمال انحراف سقوط را زیاد میکرد. برای جبران، مککارتی با استفاده از نرمافزارهای نجومی مانند Stellarium و ابزارهای خودکار ردیابی موقعیت خورشید، زمان و زاویه دقیق شاتر را محاسبه کرد. این نرمافزارها به او اجازه دادند که مسیر پیشبینیشده چترباز (Path Prediction) را با حرکت ظاهری خورشید روی کره آسمان مدلسازی کند.
محاسبات باید به گونهای بود که اگر چترباز (X) متر در جهت افقی منحرف میشد، تلسکوپ باید همزمان (Y) مقدار به سمت حرکت خورشید حرکت داده میشد تا جبران نسبی صورت پذیرد. این کار با استفاده از یک پایه مقر الکترونیکی (GoTo Mount) با دقت بالا انجام گرفت که قابلیت دنبال کردن اجرام آسمانی با دقتی فراتر از ردیابی استاندارد را داشت. نتیجه، تصویری شد که در یک قاب، تقابل انسان با خورشید را بدون فوت حتی یکدهم ثانیه نشان میدهد.
فصل ششم: بازتاب جهانی — وقتی عکاسی نجومی به فرهنگ عمومی راه مییابد
پس از انتشار تصویر، شبکههای اجتماعی انفجار واکنشها را تجربه کردند. این تصویر، بهسرعت از دایره تخصصی عکاسی نجومی خارج شد و به یک پدیده فرهنگی تبدیل گشت. کاربران ایکس، اینستاگرام و ردیت، تصویر را «تلاقی هنر، علم و اسطوره» نامیدند و آن را با آثار مشهور هنری مقایسه کردند.
نشریه Live Science با تیتر «سقوط ایکاروس در سرزمین خورشید» گزارش ویژهای منتشر کرد و کارشناسان عکاسی نجومی آن را یکی از خلاقانهترین قابهای دهه اخیر توصیف کردند. دلیل اصلی این توجه گسترده، ماهیت بصری دوگانه تصویر بود: همزمان بودن جزئیات فوقالعاده از سطح خورشید (که نیازمند دانش نجومی است) و حضور بدن انسانی با جزئیات واضح (که نیازمند عکاسی ورزشی و پرسرعت است).
مککارتی در پست خود نوشت: «برای چنین تصویری باید با نظم آسمان همزمان شد. اشتباهی کوچک، کل پروژه را نابود میکرد. دیدن نتیجه روی مانیتور باعث شد از خوشحالی فریاد بزنم». این چاپست، چنان احساسی داشت که حتی منتقدان سختگیر دنیای عکاسی نیز آن را «لحظه نادر انطباق آسمان و انسان» توصیف کردند.
تحلیل فرهنگی نشان داد که این تصویر توانست نیاز جمعی به «لحظات واقعی و غیرقابل دستکاری» را در عصر هوش مصنوعی و دیپفیک برآورده سازد. این عکس، حقیقتی فیزیکی بود که از مرزهای فنی عبور کرده بود.
فصل هفتم: میراث یک عکس در تکامل عکاسی نجومی
در طول قرن گذشته، عکاسی نجومی از تصاویر سیاهوسفید ساده از ماه تا عکسهای دیجیتالی با وضوح ترابایتی از خورشید پیشرفت کرده است. اما «سقوط ایکاروس» گامی نو است؛ چراکه برای نخستین بار، انسانِ در تصویر، بخشی از ترکیب کیهانی میشود. در بیشتر پروژههای خورشیدی، حضور انسان تنها پشت دوربین حس میشود، اما اینجا انسان خود عنصری از پدیده است.
این نوآوری باعث شد تا دانشگاه آریزونا آن را در درسگفتارهای فیزیک نور و عکاسی دیجیتال بهعنوان نمونهای از «ترکیب موفق انسان و محیط نجومی» معرفی کند. اساتید این حوزه بر این نکته تأکید میکنند که این تصویر فراتر از یک مونتاژ ساده است؛ زیرا همزمانسازی عناصر فیزیکی در مقیاسهای زمانی و مکانی متفاوت، چالشی است که نیازمند درک همزمان چندین رشته علمی است.
برخی نیز معتقدند این عکس، آغازگر شاخهای نو در عکاسی است: Astro‑Human Photography، یعنی نمایش انسان در بستر اجرام آسمانی. این شاخه بر جدال و تعامل انسان با محیطهای کیهانی (چه خورشید، چه ماه، و چه فضای بینستارهای) تمرکز دارد، نه فقط ردیابی اجرام آسمانی به تنهایی. این رویکرد، عکاسی نجومی را از حوزه علم محض خارج کرده و آن را به قلمرو بیان هنری-وجودشناختی وارد میکند.
فصل هشتم: از عکس تا فلسفه دیدن
در نگاه عمیقتر، این ثبت صرفاً یک تصویر نیست؛ بیانی فلسفی از جستوجوی بشر برای لمس ناممکنها است. انسان قرن ۲۱ نه با بالهای مومین، بلکه با ابزارهای دیجیتال در پی همان رؤیای ایکاروس است؛ رؤیای رسیدن به نور، حتی اگر خطر بسوزد.
عکاسی نجومی همیشه نوعی کنش میان فنا و جاودانگی بوده است. در هر تصویر خورشیدی، ما ثانیهای از شعلههای میلیاردسالهی خورشید را منجمد میکنیم — لحظهای ناپایدار از عظیمترین نیروهای کیهان. این ثبت، تضاد میان مقیاس زمانی ما (چند ثانیه) و مقیاس زمانی خورشید (میلیاردها سال) را به شدت برجسته میکند.
در «سقوط ایکاروس»، این تضاد به اوج میرسد: سقوط انسان در برابر ستارهای که مبنای همه زندگی است. این تصویر میپرسد: تا کجا میتوانیم مرزهای فیزیکی را درنوردیم، در حالی که خود، کوچکترین و فانیترین جزء این منظومه هستیم؟ پاسخ مککارتی، نه با سخن، بلکه با تصویر است: ما میتوانیم این مرزها را با دقت و زیبایی اندازهگیری کنیم و برای لحظهای، در تضاد با نیروی عظیم خورشید، جاودانه شویم.
فصل نهم: دیگر پروژههای بیمانند مککارتی
پیش از این، مککارتی تصاویری از گذر ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) در برابر خورشید، عبور موشک اسپیسایکس در میان فوران خورشیدی، و عکس تاریخی از ستون پلاسما به طول ۱٫۶ میلیون کیلومتر از سطح خورشید منتشر کرده بود. این آثار، به همراه «سقوط ایکاروس»، پورتفوی خیرهکنندهای از تلاش برای مرزهای بین نجوم و عکاسی هنری ساختهاند.
تصویر فوران پلاسما در سال ۲۰۲۳، توجه ناسا را نیز به خود جلب کرد و بخشی از مجموعه «خورشید در قاب بشر» شد. این فوران، که مککارتی آن را با دقت بسیار بالا ثبت کرد، نشاندهنده قابلیتهای او در مدیریت شرایط نوردهی بسیار دشوار بود، زیرا فورانهای پلاسما بسیار درخشانتر از سطح معمولی خورشید هستند.
اکنون، با انتشار کاخکاره جدید («سقوط ایکاروس»)، بسیاری انتظار دارند مککارتی به همکاری رسمی با پروژههای آموزشی ناسا دعوت شود تا به جوانان روش ترکیب علم و خلاقیت را بیاموزد. سبک کار او اثبات کرده است که ابزارهای نجومی حرفهای میتوانند صرفاً برای علم محض نباشند، بلکه ابزارهایی برای خلق هنری با پشتوانه دقیق علمی باشند.
فصل دهم: آیندهی پروژههای انسان در برابر خورشید
«ایکارس دیجیتال» عنوان پروژه بعدی مککارتی است که طبق گفته خودش، قصد دارد با استفاده از چند چترباز و ترکیب تصویربرداری چندگانه (Multi-Exposure Composite)، صحنهای سهبعدی از انسانهایی معلق در لایههای نور خورشیدی خلق کند. هدف او این است که نه فقط عکس، که نوعی نقاشی دیجیتال نوری با حضور واقعی انسانها تولید کند که حس عمق و حرکت را به شکلی بسیار اغراقآمیز منتقل کند.
در این پروژه، او قصد دارد از تکنیکهای پیشرفتهتری مانند ردیابی سهبعدی با استفاده از پهپادهای کمکی برای ثبت زوایای مختلف بهره ببرد تا عمق میدان دید را افزایش دهد. این کار نیازمند توسعه الگوریتمهای جدید همترازی سهبعدی در زمان واقعی است.
در عصر فزایندهای که هوش مصنوعی تصاویر مصنوعی خلق میکند، مککارتی نشان داده است که هنوز حقیقت میتواند شگفتانگیزتر باشد؛ وقتی انسان و نور، بدون واسطه شبیهسازی، در یک قاب قرار گیرند. این مسیر، به عکاسان آینده یادآوری میکند که بزرگترین زیباییها در طبیعت، اغلب در محل تلاقی سختترین محدودیتهای فیزیکی و دقیقترین برنامهریزیهای مهندسی نهفتهاند.
نتیجهگیری: لحظهای که نور از انسان شکست خورد
تصویر «سقوط ایکاروس» بیش از آنکه یادآور شکست باشد، نشانهی پیروزی است؛ پیروزی دقت و تلاش انسان در رام کردن نوری که قرنها دستنیافتنی مینمود. این تصویر، مرزی است میان جرئت و محاسبه، میان علم و شعر، و یادآور اینکه در نهایت، حتی خورشید هم میتواند جزئی از پرتره انسان شود، البته در صورتی که مهندسی لازم برای آن فراهم باشد.
این پروژه، نمونهای برجسته از Farcoland Aero‑Vision Insight 2025 است، زیرا نشان میدهد که چگونه میتوان محدودیتهای فیزیکی را با فهم عمیق ریاضیات و ابزارهای دیجیتال به فرصتهای بصری تبدیل کرد. این عکس نه پایان اسطوره، بلکه آغاز فصل جدیدی از تعامل ما با کیهان است.
مککارتی خود در پایان گفتوگو با لایوساینس گفت: «وقتی تصویر را دیدم، احساس کردم اسطوره زنده شده است. ایکاروس سقوط نکرد، او ثبت شد.» ثبت شدن در مقابل نیرویی کیهانی، بالاترین شکل جاودانگی در عصر دیجیتال است.
پرسشهای متداول (FAQ)
۱. چرا تصویر «سقوط ایکاروس» تا این اندازه خاص است؟
زیرا نشانگر ترکیب نادر بین چترباز و قرص خورشید است که نیازمند همزمانی دقیق موقعیت پرواز، زاویه دید و زمان عکاسی بوده است. کمتر از چند ثانیه برای ثبت این ترکیب فرصت وجود داشت که مستلزم محاسبات دقیق نجومی و مهندسی مسیر بود.
۲. چترباز چگونه بدون آسیب با نور خورشید در یک راستا قرار گرفت؟
خورشید بسیار دورتر از جو زمین است؛ بنابراین تنها همخطی دیدی ایجاد شده و جسم چترباز هیچگاه به خورشید نزدیک نبوده است. چترباز در فاصله حدود ۱۰۷۰ متری از سطح زمین در حال سقوط بوده، در حالی که خورشید در فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری قرار دارد. فیلترهای مخصوص خورشیدی نیز از دوربین محافظت کردند.
۳. چه تجهیزاتی برای ثبت این تصویر بهکار رفت؟
تلسکوپ بازتابی با بزرگنمایی بالا، فیلترهای ایمنی خورشیدی با ضریب کاهش نور بسیار زیاد (OD 5+)، چندین دوربین با قابلیت ضبط فریم با سرعت بالا (High Frame Rate)، و نرمافزارهای پیشرفته ردیابی خورشید مانند Stellarium برای پیشبینی مسیر استفاده شدند.
۴. آیا ثبت چنین تصویری تکرارشدنی است؟
از نظر فنی بله، اما احتمال دستیابی به همخطی دقیق بسیار پایین است. شرایط باد در ارتفاعات مختلف، موقعیت دقیق خورشید در لحظه شلیک و زمانبندی پرش باید هماهنگ شوند، که در بیشتر مناطق دنیا بهندرت ممکن است تکرار شود. مککارتی برای این کار شش بار تمرین کرد.
۵. معنای نمادین این تصویر در فرهنگ معاصر چیست؟
در دوران دیجیتال، این تصویر بازتعبیری از اسطورهای قدیمی است: انسان هنوز به دنبال لمس خورشید است، اما این بار با دقت علمی و احترام به مرزهای طبیعت. این تصویر نماد پیروزی مهندسی و هنر در ثبت لحظات گذرا است.
۶. فاصله بین تلسکوپ و چترباز چقدر بود؟
تلسکوپ اندرو مککارتی حدود ۲۴۴۰ متر دورتر از نقطه رهاسازی چترباز مستقر شده بود تا بتواند بهترین زاویه دید را برای انطباق چترباز با قطر خورشید داشته باشد.
۷. سرعت سقوط چترباز در لحظه عکاسی چقدر بود؟
با فرض اینکه چترباز در حال سقوط آزاد بوده یا چتر تازه باز شده، سرعت سقوط او در آن ارتفاع بین ۵ تا ۶ متر بر ثانیه بوده است، که نیازمند شاتر بسیار سریع دوربین بود تا حرکت او فریز شود.
https://farcoland.com/qi16hw
کپی آدرس
