جریمه سنگین آدامس در سنگاپور: چرا این ممنوعیت وجود دارد؟
ممنوعیت آدامس در سنگاپور: تحلیل جامع نظم و قانون
سنگاپور، جواهری در جنوب شرق آسیا، مترادف با نظم، کارایی و پاکیزگی بینظیر است. این کشور با مدیریت شهری دقیق و سرمایهگذاریهای هنگفت در زیرساختها، به الگویی جهانی تبدیل شده است. با این حال، یکی از قوانین این کشور که همواره در سطح بینالمللی بحثبرانگیز بوده، ممنوعیت کامل آدامس است که با جریمههای سنگین، از جمله ۱۰۰۰ دلار برای اولین تخلف، همراه است. این ممنوعیت نه تنها نمادی از تعهد سنگاپور به نظافت است، بلکه نمونهای برجسته از سیاستگذاری عمومی است که منافع جمعی را بر آزادیهای جزئی فردی اولویت میدهد.
این مقاله به بررسی عمیق و چندوجهی این سیاست میپردازد؛ نه به عنوان یک اقدام خودسرانه، بلکه به عنوان پاسخی قاطع به یک بحران زیرساختی جدی که در دهههای گذشته گریبانگیر این ملت کوچک بود. ما ریشههای تاریخی این قانون را که ریشه در مشکلات عملیاتی و مالی پاکسازی دارد، توسعه قانونی آن، استثنائات هوشمندانهای که برای تأمین نیازهای درمانی (مانند آدامسهای نیکوتینی) در نظر گرفته شده، و همچنین تأثیرات فلسفی این قانون بر مفهوم آزادی فردی در برابر خیر عمومی واکاوی خواهیم کرد. ممنوعیت آدامس، در اصل، درس مهمی در مدیریت شهری و سیاستگذاری عمومی است که بر تعادل میان کارایی زیرساخت و حقوق شهروندی تأکید دارد. این قانون، تلاشی است برای تضمین این که زیرساختهای گرانقیمت کشور، با وجود رفتارهای سهلانگارانه شهروندان، کارآمد باقی بمانند.
کلمات کلیدی: ممنوعیت آدامس سنگاپور، جریمه ۱۰۰۰ دلاری آدامس، تاریخچه آدامس در سنگاپور، قوانین نظافت سنگاپور، خیر عمومی و آزادی فردی.
بخش اول: تولد یک قانون جنجالی – ریشههای تاریخی
ریشههای ممنوعیت آدامس در سنگاپور، نه از یک ایدئولوژی صرفاً سختگیرانه، بلکه از نیازهای مبرم اقتصادی و عملیاتی نشأت گرفته است. برای درک این قانون، باید به سالهایی بازگردیم که هزینههای نگهداری شهری به نقطهای غیرقابل تحمل رسیده بود.
۱. دهه ۱۹۸۰: هزینههای سرسامآور نظافت
در اوایل دهه ۱۹۸۰، با گسترش مصرف آدامس در میان جمعیت، مقامات سنگاپور شروع به مشاهده پیامدهای ناخواستهای کردند که فراتر از زیباییشناسی بود. آدامسهای جویده شده که به طور نامناسب دفع میشدند، به سرعت به یک معضل ملی تبدیل شدند. اس. دانابالان (S. Dhanabalan)، که در آن زمان وزیر محیط زیست بود، در سال ۱۹۸۳ علناً نگرانیهای دولت را مطرح کرد. وی تأکید کرد که هزینههای سالانه سنگاپور برای پاکسازی این زبالههای چسبنده، به طور تخمینی به ۱۵۰ هزار دلار میرسد (در آن زمان رقمی بسیار قابل توجه). این هزینهها شامل کار یدی سنگین برای خراشیدن آدامسهای چسبیده به صندلیهای سینما، زیر میزها، درب آسانسورها، و به ویژه در مجتمعهای مسکن عمومی (HDB) بود. این آلودگیهای چسبنده نه تنها ظاهر شهر را مخدوش میکردند، بلکه ابزاری برای فرسایش سریعتر سطوح و افزایش هزینههای نگهداری زیرساختهای عمومی محسوب میشدند. این روند، اولین جرقه هشدار در ذهن سیاستگذاران بود: پیشگیری از منشأ مشکل، ارزانتر از درمان آن بود.
۲. بحران دهه ۱۹۹۰: فلج شدن سیستم حملونقل (MRT)
نقطه عطف واقعی در تصویب قانون، بحرانی بود که در سیستم متروی سنگاپور (MRT) رخ داد. سیستم حملونقل عمومی، شریان حیاتی اقتصادی سنگاپور محسوب میشد و هرگونه اختلال در عملکرد آن میتوانست ضرر اقتصادی گستردهای به همراه داشته باشد.
در سال ۱۹۹۱، آدامس تبدیل به یک تهدید امنیتی و عملیاتی شد. موارد متعددی از چسبیدن آدامس به حسگرهای درب قطارهای مترو گزارش شد. آدامس، به دلیل خاصیت چسبندگی و سختی خود پس از مدتی، میتوانست سنسورهایی را که مسئول باز و بسته شدن ایمن دربها بودند، مختل کند. در یک حادثه مهم، اختلال سنسورها در اثر آدامس منجر به باز نشدن دربها در ایستگاههای کلیدی و ایجاد تأخیرهای زنجیرهای در کل شبکه شد. این تأخیرها نه تنها باعث نارضایتی شدید شهروندان و از دست رفتن بهرهوری اقتصادی شد، بلکه هزینههای تعمیر و نگهداری اضطراری را نیز به شدت افزایش داد.
دولت به این نتیجه رسید که اگرچه آدامس جویدن یک عمل فردی به نظر میرسد، اما رها کردن آن میتواند قابلیت اطمینان زیرساخت ملی را که سنگاپور بر آن بنا شده است، به خطر اندازد. در این مقطع، هزینه حفظ زیرساختها در برابر خرابکاریهای غیرعمدی ناشی از آدامس، بسیار بیشتر از هزینه ممنوعیت و اجرای آن تلقی شد.
۳. اجرای قانون اصلی (۱۹۹۲)
در واکنش مستقیم به این بحرانهای مالی و عملیاتی، دولت سنگاپور قانون کنترل مواد دخانی و سایر محصولات مضر را در سال ۱۹۹۲ اصلاح کرد و ممنوعیت کامل واردات، فروش و استفاده از آدامس را به طور رسمی تصویب نمود. هدف اصلی این قانون، محافظت از سرمایهگذاریهای عظیم ملی در پاکیزگی، زیبایی شهری و به ویژه زیرساختهای حیاتی مانند سیستم حملونقل بود. این قانون به وضوح اعلام میکرد که هرگونه فعالیت مرتبط با آدامس (به جز موارد استثنایی که بعداً اضافه شد) ممنوع است و متخلفین مشمول جریمههای نقدی سنگین خواهند بود. این اقدام، سنگاپور را در نقشه جهان به عنوان کشوری با سختگیرانهترین قوانین بهداشت عمومی علامتگذاری کرد.
بخش دوم: چارچوب قانونی و سازوکار جریمهها در سال ۲۰۲۵
چارچوب قانونی ممنوعیت آدامس در سنگاپور، یک ساختار چندلایه است که نه تنها بر مصرفکننده، بلکه بر کل زنجیره تأمین نیز نظارت دارد. این قوانین با هدف بازدارندگی حداکثری طراحی شدهاند و تا سال ۲۰۲۵، با تکیه بر فناوریهای نظارتی، اجرای آنها دقیقتر شده است.
۱. قوانین ممنوعیت خرید و فروش
ممنوعیت سنگاپور دو جنبه اصلی دارد: کنترل عرضه و کنترل تقاضا (مصرف).
- فروش غیرمجاز: طبق قانون کنترل مواد دخانی و سایر محصولات مضر (که شامل آدامس نیز میشود)، فروش هر نوع آدامس جویدنی در سنگاپور غیرقانونی است. جریمه نقدی برای فروشندگان خردهفروشی که بدون مجوز آدامس بفروشند، میتواند تا ۲۰۰۰ دلار سنگاپور باشد.
- واردات تجاری غیرقانونی: اگرچه مصرفکنندگان میتوانند در صورت اثبات نیاز درمانی، آدامسهای خاصی را وارد کنند (موضوع بخش سوم)، واردات تجاری غیرمجاز آدامسهای معمولی با هدف توزیع، به شدت مجازات میشود. این تخلف، یک جرم جدی محسوب شده و میتواند منجر به جریمه نقدی تا ۱۰۰ هزار دلار سنگاپور و تحمل دو سال حبس شود. این سطح از مجازات نشاندهنده جدیت دولت در کنترل هرگونه تلاش برای دور زدن قانون از طریق کانالهای تجاری است.
۲. ساختار جریمهها برای مصرفکننده
برای شهروندان و بازدیدکنندگانی که اقدام به جویدن و دور انداختن آدامس (به عنوان زباله) کنند، سازوکار جریمهها به صورت تصاعدی طراحی شده است تا بازدارندگی بلندمدت ایجاد شود:
- بار اول تخلف (رها کردن آدامس): جریمه نقدی ثابت ۱۰۰۰ دلار سنگاپور تعیین شده است. این مبلغ معادل تقریباً ۷۴۰ دلار آمریکا و به اندازه کافی بزرگ است تا تأثیر قابل توجهی بر بودجه یک فرد بگذارد.
- بار دوم تخلف: در صورت تکرار، جریمه به ۲۰۰۰ دلار سنگاپور افزایش مییابد.
- بار سوم و دفعات بعدی: در صورت تکرار مداوم، جریمه میتواند به ۵۰۰۰ دلار سنگاپور برسد و فرد تحت بازبینیهای دقیقتر قرار گیرد.
این جریمهها بر اساس قانون «پاکیزگی و محیط زیست» اعمال میشوند و آژانس ملی محیط زیست (NEA) مسئولیت اصلی نظارت بر اجرای آنها را دارد.
۳. حکم کار اصلاحی (CWO)
بخش مهمی از سیستم تنبیهی سنگاپور، تأکید بر مجازاتهای اجتماعی-تربیتی است، به ویژه برای متخلفانی که امکان پرداخت جریمههای سنگین را ندارند یا نیاز به بازپروری شدیدتری دارند. این سیستم به عنوان “حکم کار اصلاحی” (Corrective Work Order – CWO) شناخته میشود.
در مواردی که تخلف شدید تلقی شود یا فرد نتواند جریمه نقدی را بپردازد، قاضی میتواند حکم CWO را صادر کند. این حکم مستلزم آن است که فرد متخلف موظف است ساعات مشخصی را به کارهای خدمات عمومی اختصاص دهد. این کار معمولاً شامل فعالیتهایی مانند:
- پاکسازی مکانهایی که آلودگی بالایی دارند.
- شستشوی فضاهای عمومی.
- کمک به تیمهای نظافت شهرداری.
نکته کلیدی در مورد CWO، اجبار فرد به پوشیدن یک جلیقه مخصوص با رنگ روشن و علائم مشخص در طول ساعات کار اصلاحی است. این عنصر عمومی بودن مجازات، یک بازدارنده روانی قدرتمند عمل میکند، زیرا فرد خاطی در انظار عمومی به دلیل تخلف خود مورد توجه قرار میگیرد. هدف CWO صرفاً مجازات نیست، بلکه القای حس مسئولیت اجتماعی و تأکید بر ارزش کار فیزیکی در حفظ نظم عمومی است.
۴. نقش آژانس ملی محیط زیست (NEA)
آژانس ملی محیط زیست (NEA) بازوی اصلی دولت در اجرای این قانون است. اختیارات قانونی NEA بسیار گسترده است و شامل موارد زیر میشود:
- بازرسی و نظارت: اعزام بازرسان آموزشدیده در فضاهای عمومی، به ویژه در مناطق پرتردد و حمل و نقل.
- صدور قبض جریمه: بر اساس مشاهدات مستقیم یا گزارشهای موثق.
- هماهنگی با پلیس: در موارد واردات تجاری غیرقانونی یا اعمال حکم CWO.
NEA از طریق کمپینهای آگاهیبخشی مداوم، تلاش میکند تا فرهنگ خودتنظیمی را تقویت کند و اطمینان حاصل کند که شهروندان و بازدیدکنندگان از پیامدهای قانونی عمل خود آگاه هستند.
بخش سوم: سنگاپور مدرن – ترکیب نظم و تکنولوژی
سنگاپور در دهه ۲۰۲۰، تکیه بر بازرسیهای انسانی را کاهش داده و به طور فزایندهای از تکنولوژی برای حفظ استانداردهای بالای نظافت خود استفاده میکند. این رویکرد، ترکیبی از سختگیری قانونی و نوآوری هوشمندانه است.
۱. نظارت هوشمند و دوربینهای تحلیلی
با پیشرفت هوش مصنوعی (AI)، سیستمهای نظارتی عمومی سنگاپور به سطحی از دقت رسیدهاند که اجرای قوانین سختگیرانه را عملیتر ساخته است.
- دوربینهای تحلیلی (Smart CCTV): شبکههای دوربین مداربسته در ایستگاههای مترو، مراکز خرید و مناطق مسکونی، دیگر صرفاً برای اهداف امنیتی نصب نشدهاند. آنها مجهز به الگوریتمهای بینایی ماشین هستند که میتوانند تشخیص دهند که آیا شیئی کوچکی مانند آدامس یا هر نوع زبالهای از دست فردی به زمین یا فضای عمومی پرتاب شده است.
- تحلیل ویدئویی خودکار: این سیستمها میتوانند زمان و مکان دقیق پرتاب زباله را ثبت کنند و در صورت احراز هویت فرد (از طریق تشخیص چهره یا پلاک خودروها در مناطق خاص)، به طور خودکار یک گزارش تخلف برای NEA ارسال میکنند. این فناوری، کارایی نظارت را به صورت نمایی افزایش داده و اجرای قانون را تقریباً در هر لحظه و مکان ممکن میسازد.
۲. مکانیسمهای گزارشدهی شهروندان
اگرچه تکنولوژی نقش بزرگی ایفا میکند، سنگاپور همچنان بر حس مسئولیت اجتماعی شهروندان تأکید دارد. شهروندان تشویق میشوند تا هرگونه تخلف مربوط به نظافت، از جمله رها کردن آدامس، را از طریق اپلیکیشنهای دولتی یا خطوط تماس مستقیم گزارش دهند. این گزارشها اغلب به عنوان شواهد کمکی در کنار فیلمهای دوربینها استفاده میشوند و فرآیند تحقیقات را تسریع میبخشند. این مشارکت فعال شهروندان، تضمین میکند که تخلفات در گوشه و کنار شهر که ممکن است دوربینها پوشش ندهند، نیز شناسایی شوند.
۳. معافیتهای درمانی و دارویی (لابیگری آمریکا)
در سالهای اولیه، انتقاداتی از سوی کشورهای غربی، به ویژه ایالات متحده، مطرح شد مبنی بر اینکه ممنوعیت مطلق آدامس، مانع دسترسی شهروندان دارای نیازهای پزشکی میشود. این فشارها منجر به بازبینی قانون و اضافه شدن استثنائات مهمی شد.
- توافقنامه تجارت آزاد ۲۰۰۴ (FTA): پس از امضای FTA بین سنگاپور و ایالات متحده، سنگاپور مجبور شد برای هماهنگی با استانداردهای بینالمللی، مجوزی برای واردات آدامسهای غیرتفریحی صادر کند.
- آدامسهای درمانی: امروزه، آدامسهایی که دارای خواص دارویی خاص هستند، از ممنوعیت مستثنی شدهاند. این موارد شامل:
- آدامسهای ترک سیگار (نیکوتین): برای کمک به افراد در فرآیند ترک دخانیات.
- آدامسهای دندانپزشکی خاص: آدامسهای حاوی فلوراید یا زایلیتول که توسط دندانپزشکان توصیه میشوند.
فرآیند خرید کنترلشده: این استثنائات به معنای خرید آزادانه نیست. شهروندان و مقیمان باید این آدامسها را فقط در داروخانههای مجاز خریداری کنند. فرآیند خرید نیازمند ثبت هویت خریدار و تأیید نیاز درمانی (گاهی با نسخه یا تأیید داروساز) است. این مکانیسم تضمین میکند که آدامس وارد سیستم توزیع نمیشود و فقط افرادی که واقعاً نیازمند هستند، به آن دسترسی پیدا میکنند و در عین حال ملزم به دور انداختن صحیح آن هستند. این نشان میدهد که قانون، سختگیرانه است، اما مبتنی بر منطق و انعطافپذیری استراتژیک است.
بخش چهارم: تحلیل فلسفی و جهانی – نظم در برابر آزادی
سیاست ممنوعیت آدامس سنگاپور، به مثابه یک آزمایشگاه زنده در مورد تعارض دیرینه میان آزادی فردی و الزامات نظم جمعی است.
۱. فلسفه «خیر عمومی اولویت دارد»
فلسفه حاکم بر این قانون، ریشه در دیدگاهی دارد که «کارایی جمعی و زیبایی محیط زیست»، ارزش بالاتری نسبت به «حق انتخاب غذایی جزئی فردی» دارد. دولت سنگاپور به وضوح بیان میکند که در یک فضای محدود و با تراکم جمعیتی بالا، تخریب یا آلودگی حتی جزئی زیرساختها، میتواند هزینههای هنگفتی بر جامعه تحمیل کند. از منظر حکمرانی، این یک رویکرد عملگرایانه است: اگر یک فعالیت (جویدن آدامس و دور انداختن آن) به طور سیستماتیک به منابع عمومی آسیب میزند، دولت موظف است آن فعالیت را محدود کند تا از سرمایهگذاریهای عمومی محافظت نماید. این اصل بر این پایه استوار است که آزادی فردی تا جایی ادامه مییابد که به رفاه عمومی لطمه نزند.
۲. مقایسه بینالمللی و تصویر جهانی
در سطح بینالمللی، ممنوعیت آدامس سنگاپور اغلب مورد توجه قرار میگیرد و این کشور را در قالب یک «دولت پدرسالار» (Nanny State) معرفی میکند؛ جایی که دولت بیش از حد مجاز در زندگی خصوصی شهروندان دخالت میکند. در بسیاری از کشورهای غربی، مدیریت زباله از طریق جریمههای کوچکتر برای رها کردن زباله (Littering Fines) و همچنین نصب سطلهای زباله فراوان مدیریت میشود.
با این حال، مدافعان سنگاپور استدلال میکنند که رویکرد آنها، تفاوت در ابعاد بحران است. در جایی که هزینههای پاکسازی به سطوح بحرانی میرسد و فرهنگ عدم مسئولیتپذیری رایج میشود، یک اقدام رادیکال (ممنوعیت کامل) ضروری است تا فرهنگ عمومی را در کوتاهمدت تغییر دهد. این قانون، به جای تمرکز بر مجازات فردی پس از تخلف، به دنبال ایجاد یک هنجار اجتماعی جدید است.
۳. اثرات اقتصادی مثبت
نظم و پاکیزگی بینقص سنگاپور، تأثیرات اقتصادی مثبت و غیرقابل انکاری داشته است. این محیط پاک، عاملی کلیدی در جذب سرمایهگذاری خارجی مستقیم (FDI) است، زیرا شرکتهای چندملیتی به دنبال محیطهای با ثبات، منظم و با زیرساختهای کارآمد هستند. علاوه بر این، گردشگری، که ستون اصلی اقتصاد سنگاپور است، به شدت تحت تأثیر شهرت این کشور به عنوان یک مقصد پاک و ایمن است. گردشگران مایلند در شهری هزینه کنند که کیفیت زندگی و محیط زیست در آن در بالاترین سطح حفظ میشود.
۴. انتقادات و چالشها
بزرگترین چالش برای این سیاست، حفظ آن در طول زمان و در مواجهه با تنوع روزافزون جمعیت است. منتقدان همچنان معتقدند که سختگیریها ممکن است منجر به فرهنگی شود که در آن شهروندان به جای درونیسازی مسئولیتپذیری، صرفاً از ترس جریمه اطاعت میکنند. حفظ این استانداردهای سختگیرانه در برابر موج مهاجرت نیروی کار و گردشگری انبوه، نیازمند بهروزرسانی مداوم کمپینهای آموزشی و استفاده هوشمندانه از تکنولوژیهای نظارتی است تا اطمینان حاصل شود که فرهنگ نظم، همچنان به عنوان یک ارزش مشترک باقی میماند.
نتیجهگیری
ممنوعیت آدامس در سنگاپور، بیش از یک قانون عجیب یا یک موضوع کوچک فرهنگی است؛ این یک مدل حکمرانی شهری است که نشان میدهد نظم، نیازمند سرمایهگذاری، اقدام قاطع و هزینه است. این قانون، پاسخی استراتژیک به یک بحران زیرساختی و مالی در دهههای گذشته بود و دولت را ملزم کرد تا برای حفظ کارایی سرمایهگذاریهای عمومی، اقداماتی سختگیرانه انجام دهد.
اگرچه این سیاست با انتقاداتی مبنی بر محدود کردن آزادیهای جزئی مواجه است، اما موفقیت آن در تبدیل سنگاپور به یکی از تمیزترین و منظمترین شهرهای جهان، غیرقابل انکار است. درس نهایی که میتوان از این مطالعه موردی گرفت این است که در مدیریت شهری مقیاسپذیر، گاهی آزادیهای کوچک و غیرضروری باید فدای کارایی جمعی، حفظ زیرساختهای حیاتی و در نهایت، تضمین کیفیت زندگی پایدار برای همه ساکنان شوند.
بخش پرسشهای متداول (FAQ)
۱. آیا خرید آدامس در سنگاپور کاملاً ممنوع است؟
خیر. خرید و فروش آدامسهای تفریحی ممنوع است. با این حال، آدامسهای دارویی (مانند نیکوتینی یا دندانپزشکی خاص) میتوانند با ارائه مدارک هویتی و تأیید نیاز درمانی، از داروخانههای تعیینشده خریداری شوند.
۲. جریمه ۱۰۰۰ دلاری برای رها کردن آدامس چقدر است؟
جریمه ۱۰۰۰ دلار سنگاپور (SGD) برای اولین تخلف رها کردن آدامس اعمال میشود. این مبلغ به طور قابل توجهی بالاست تا بازدارندگی ایجاد کند.
۳. آیا گردشگران نیز مشمول جریمه ۱۰۰۰ دلاری میشوند؟
بله، قوانین نظافت سنگاپور برای همه افراد حاضر در کشور، اعم از شهروند، مقیم دائم و گردشگر، اعمال میشود.
۴. آدامس جویده شدهای که در دهانم است و آن را قورت میدهم، آیا تخلف است؟
خیر، تخلف مربوط به «دور انداختن» آدامس به عنوان زباله در فضای عمومی است. قورت دادن آن یا جویدن آن بدون دور انداختن، تخلف نیست.
۵. حکم کار اصلاحی (CWO) دقیقا شامل چه نوع کارهایی میشود؟
CWO شامل کارهای خدماتی عمومی است، غالباً پاکسازی فضاهای عمومی، نظافت خیابانها یا کمک به تیمهای شهرداری. فرد متخلف باید جلیقه مشخصی بپوشد.
۶. چه کسی مسئول اعمال قانون علیه متخلفین آدامس است؟
آژانس ملی محیط زیست (NEA) مسئولیت اصلی نظارت، تحقیق و صدور جریمهها را بر عهده دارد.
۷. آیا میتوانم آدامس را در سطل زباله بیندازم؟
اگرچه ممنوعیت فروش و واردات عمومی پابرجاست، اما اگر به نحوی قانونی آدامس درمانی تهیه کرده باشید، باید آن را در سطلهای زباله استاندارد و به شکل صحیح دفع کنید. دور انداختن آن روی زمین یا چسباندن آن به سطوح ممنوع است.
۸. بزرگترین خطر عملیاتی که آدامس برای زیرساختهای سنگاپور ایجاد میکرد چه بود؟
آدامسها به دلیل چسبندگیشان، سنسورهای درب قطارهای مترو (MRT) را مسدود میکردند و باعث اختلالات گسترده و تأخیر در شبکه حمل و نقل عمومی میشدند.
۹. هزینه سالانه پاکسازی آدامس در دهه ۱۹۸۰ چقدر بود؟
وزیر وقت، اس. دانابالان، اعلام کرد که هزینه پاکسازی عمومی به ۱۵۰ هزار دلار در سال میرسد.
۱۰. آیا استفاده از تکنولوژی در اجرای این قانون نقش دارد؟
بله، سنگاپور از دوربینهای مداربسته مجهز به هوش مصنوعی برای تشخیص خودکار پرتاب زباله، از جمله آدامس، استفاده میکند.
۱۱. واردات غیرقانونی تجاری آدامس چه مجازاتی دارد؟
واردات تجاری غیرقانونی تا ۱۰۰ هزار دلار جریمه و دو سال حبس در پی دارد.
۱۲. آیا ممنوعیت آدامس در سایر شهرهای جنوب شرق آسیا نیز وجود دارد؟
سنگاپور سختگیرانهترین قانون را دارد، اما برخی کشورهای منطقه نیز قوانین سختگیرانهای علیه زبالهریزی عمومی دارند که ممکن است شامل آدامس نیز شود.
۱۳. چه زمانی قانون ممنوعیت آدامس به طور رسمی تصویب شد؟
قانون اصلی در سال ۱۹۹۲ تصویب شد.
۱۴. آیا ممکن است جریمه ۱۰۰۰ دلاری برای یک گردشگر اعمال شود؟
بله، در صورت مشاهده رها کردن آدامس توسط بازرسان NEA، جریمه اعمال میشود.
۱۵. آیا آدامسهای مورد نیاز برای ارتودنسی دندانپزشکی مستثنی هستند؟
آدامسهای درمانی خاصی که توسط متخصصین دندانپزشکی تجویز میشوند، ممکن است تحت استثنائات قانونی قرار گیرند، اما باید از مسیر داروخانههای مجاز تهیه شوند.
۱۶. هدف اصلی از این قانون فراتر از نظافت چیست؟
حفاظت از سرمایهگذاریهای عظیم دولت در زیرساختهای عمومی و حفظ قابلیت اطمینان سیستمهای حیاتی مانند حمل و نقل.
۱۷. آیا این قانون با حقوق مدنی افراد تضاد دارد؟
این قانون نمونهای کلاسیک از فلسفه «خیر عمومی اولویت دارد» است که در آن آزادیهای جزئی برای تضمین نظم جمعی محدود میشوند.
۱۸. آیا سنگاپور به دلیل این قانون به عنوان “Nanny State” شناخته میشود؟
بله، این یکی از رایجترین برچسبهایی است که منتقدان بینالمللی به سنگاپور میدهند، هرچند دولت آن را «مدیریت پیشگیرانه» میداند.
۱۹. جریمه برای بار دوم رها کردن آدامس چقدر است؟
جریمه برای بار دوم به ۲۰۰۰ دلار سنگاپور افزایش مییابد.
۲۰. چگونه شهروندان میتوانند تخلفات آدامس را گزارش دهند؟
از طریق اپلیکیشنهای رسمی دولتی یا تماس با خطوط گزارشدهی NEA.
https://farcoland.com/IGqXE0
کپی آدرس
