تنفس چگونه روی سرعت واکنش مغز اثر می‌گذارد؟ کشف اتفاقی عصب‌شناسان درباره بازدم و حبس نفس
تنفس چگونه روی سرعت واکنش مغز اثر می‌گذارد؟ کشف اتفاقی عصب‌شناسان درباره بازدم و حبس نفس
تنفس یکی از خودکارترین فرایندهای بدن انسان است؛ عملی که بدون نیاز به تصمیم‌گیری آگاهانه، از نخستین لحظه‌های زندگی آغاز می‌شود و تقریباً تا پایان عمر ادامه پیدا می‌کند. بااین‌حال، پژوهش‌های سال‌های اخیر نشان داده‌اند که تنفس فقط برای تأمین اکسیژن بدن اهمیت ندارد و ریتم آن می‌تواند با فعالیت مغز و عملکردهای شناختی نیز ارتباط داشته باشد. اکنون یک پژوهش تازه سرنخ دیگری از این ارتباط ارائه کرده است: ظاهراً زمان واکنش انسان به یک محرک ساده، بسته به مرحله‌ای از چرخه تنفس که فرد در آن قرار دارد، اندکی تغییر می‌کند.
نتایج مطالعه جدید نشان می‌دهد شرکت‌کنندگان هنگام بازدم، به‌طور میانگین سریع‌تر از زمانی که در حال دم بودند به محرک‌های دیداری پاسخ می‌دادند. حبس نفس نیز با واکنش‌های سریع‌تر همراه بود. نکته جالب این است که این تفاوت حتی پس از در نظر گرفتن میزان خواب‌آلودگی و سطح هوشیاری افراد همچنان مشاهده شد.
البته نباید از این یافته نتیجه گرفت که تنها با تغییر دادن شیوه تنفس می‌توان عملکرد مغز را به شکل محسوسی افزایش داد. اختلاف مشاهده‌شده در آزمایش نسبتاً کوچک بود و پژوهشگران هنوز نمی‌دانند این رابطه دقیقاً از چه سازوکاری ناشی می‌شود. بااین‌حال، یافته جدید می‌تواند به درک بهتر ارتباط میان مغز، تنفس و زمان‌بندی فعالیت‌های شناختی کمک کند.
یک مشاهده اتفاقی در جریان پژوهشی درباره آپنه خواب
این یافته در ابتدا هدف اصلی پژوهشگران نبود. کن پالر و اریکا یامازاکی، دو عصب‌شناس شناختی از دانشگاه نورث‌وسترن، در حال مطالعه الگوهای مرتبط با تنفس و آپنه خواب بودند که متوجه نکته‌ای غیرمنتظره شدند. آپنه خواب اختلالی است که در آن تنفس فرد در هنگام خواب به‌طور موقت متوقف یا بسیار کم می‌شود و همین مسئله می‌تواند الگوی طبیعی خواب و بیداری را تحت تأثیر قرار دهد.
پژوهشگران برای بررسی وضعیت خواب‌آلودگی و عملکرد واکنشی افراد، آزمایشی نسبتاً ساده طراحی کردند. در این آزمایش، داوطلبان باید منتظر تغییر مشخصی روی نمایشگر می‌ماندند. یک مربع قرمز روی صفحه نمایش داده می‌شد و شرکت‌کنندگان موظف بودند به محض اینکه رنگ آن به زرد تغییر کرد، دکمه‌ای را فشار دهند.
چنین آزمونی در ظاهر بسیار ساده است، اما می‌تواند اطلاعات مفیدی درباره زمان واکنش فرد فراهم کند. فاصله زمانی میان ظاهر شدن محرک و فشردن دکمه اندازه‌گیری می‌شود و پژوهشگر می‌تواند بررسی کند چه عواملی باعث افزایش یا کاهش سرعت واکنش می‌شوند.
در جریان همین آزمایش، پژوهشگران اطلاعات مربوط به تنفس شرکت‌کنندگان را نیز ثبت کردند. برای این کار، لوله‌های کوچکی در بینی افراد قرار داده شد تا جریان هوا هنگام دم و بازدم قابل اندازه‌گیری باشد. به این ترتیب، محققان می‌توانستند زمان دقیق چرخه‌های تنفسی را با لحظه‌ای که شرکت‌کننده به محرک واکنش نشان می‌دهد مقایسه کنند.
این روش به پژوهشگران اجازه داد سؤال متفاوتی را بررسی کنند: آیا زمان‌بندی واکنش انسان ممکن است با مرحله‌ای از تنفس که در آن قرار دارد ارتباط داشته باشد؟
آزمایش روی ۳۵ داوطلب
در این مطالعه ۳۵ نفر شرکت کردند. هدف اصلی آزمایش بررسی ارتباط میان خواب‌آلودگی و زمان واکنش بود، اما ثبت هم‌زمان تنفس فرصت مناسبی برای بررسی اثر چرخه تنفسی بر عملکرد واکنشی فراهم کرد.
شرکت‌کنندگان باید بارها منتظر تغییر رنگ مربع روی نمایشگر می‌ماندند و در سریع‌ترین زمان ممکن دکمه مربوطه را فشار می‌دادند. در همین مدت، پژوهشگران مرحله تنفس افراد را نیز مشخص می‌کردند. بنابراین برای هر پاسخ می‌شد تعیین کرد فرد در لحظه دریافت محرک در حال دم بوده، در حال بازدم قرار داشته یا نفس خود را حبس کرده است.
نتیجه به اندازه‌ای جالب بود که پژوهشگران تصمیم گرفتند آن را جداگانه مورد توجه قرار دهند. میانگین زمان واکنش در مرحله بازدم حدود ۴۱ میلی‌ثانیه کمتر از زمانی بود که شرکت‌کننده در حال دم قرار داشت.
به بیان ساده‌تر، افرادی که در زمان دریافت محرک در حال بیرون دادن هوا از ریه‌های خود بودند، به‌طور متوسط کمی زودتر دکمه را فشار می‌دادند. زمانی که افراد نفس خود را حبس کرده بودند نیز الگوی واکنش سریع‌تر مشاهده شد.
این اختلاف در مقیاس زندگی روزمره بسیار کوچک به نظر می‌رسد. ۴۱ میلی‌ثانیه تنها کسری از یک ثانیه است و احتمالاً در بسیاری از فعالیت‌های معمول حتی متوجه چنین تفاوتی نمی‌شویم. اما همین بازه زمانی در موقعیت‌هایی که سرعت واکنش اهمیت زیادی دارد، می‌تواند قابل توجه باشد.
۴۱ میلی‌ثانیه واقعاً چقدر اهمیت دارد؟
برای درک بهتر این عدد، کافی است به مسابقات سرعت نگاه کنیم. در دوهای کوتاه، به‌ویژه دوی ۱۰۰ متر، اختلاف میان ورزشکاران برتر گاهی آن‌قدر کم است که نتیجه با چند هزارم یا چند صدم ثانیه تعیین می‌شود.
در فینال دوی ۱۰۰ متر مردان در المپیک ۲۰۲۴، نوا لایلز با اختلاف بسیار اندکی نسبت به رقیب خود به مقام نخست رسید. فاصله ثبت‌شده میان نفرات برتر تنها چند هزارم ثانیه بود. بنابراین اگر اختلاف ۴۱ میلی‌ثانیه مشاهده‌شده در مطالعه جدید مستقیماً و بدون تغییر در یک مسابقه ورزشی اعمال می‌شد، می‌توانست بسیار بزرگ‌تر از اختلاف میان دو ورزشکار برتر باشد.
البته پژوهشگران نمی‌گویند که بازدم می‌تواند مستقیماً نتیجه یک مسابقه دوی ۱۰۰ متر را تعیین کند. چنین برداشتی فراتر از داده‌های مطالعه خواهد بود. آزمایش در شرایط کنترل‌شده و با یک وظیفه بسیار ساده انجام شده است و سرعت واکنش به تغییر رنگ یک مربع با عملکرد کامل یک ورزشکار در مسابقه واقعی تفاوت دارد.
ورزشکار هنگام شروع مسابقه باید مجموعه‌ای از فرایندهای پیچیده را هم‌زمان مدیریت کند؛ از وضعیت بدن و فشار عضلات گرفته تا توجه، پیش‌بینی، هماهنگی حرکتی و شرایط محیطی. بنابراین نمی‌توان اختلاف ۴۱ میلی‌ثانیه‌ای این آزمایش را مستقیماً به عملکرد ورزشی تعمیم داد.
بااین‌حال، این مثال نشان می‌دهد چرا حتی تغییرات بسیار کوچک در سرعت پردازش اطلاعات می‌توانند برای پژوهشگران علوم اعصاب جالب باشند.
آیا دم و بازدم همیشه اثر یکسانی دارند؟
یکی از نکات جالب درباره این یافته آن است که با نتایج برخی مطالعات قبلی کاملاً همخوان نیست. پژوهشی که در سال ۲۰۱۶ انجام شده بود، در برخی آزمون‌های شناختی به نتیجه متفاوتی رسیده بود. در آن مطالعه، افراد در بعضی وظایف مربوط به حافظه و تشخیص چهره هنگام دم سریع‌تر از هنگام بازدم پاسخ می‌دادند.
این تفاوت در نتایج به یک پرسش مهم منجر می‌شود: اگر تنفس واقعاً با عملکرد مغز ارتباط دارد، چرا جهت این اثر در آزمایش‌های مختلف یکسان نیست؟
یکی از توضیح‌های احتمالی این است که مغز برای انجام وظایف شناختی مختلف، از شبکه‌های متفاوتی استفاده می‌کند و تأثیر ریتم تنفس نیز ممکن است بسته به نوع فعالیت تغییر کند.
در آزمایش جدید، وظیفه شرکت‌کننده بسیار ساده بود. فرد لازم نبود معنای محرک را تفسیر کند، اطلاعات مختلف را با یکدیگر مقایسه کند یا تصمیم پیچیده‌ای بگیرد. تنها کافی بود تغییر رنگ یک مربع را تشخیص دهد و دکمه را فشار دهد.
در مقابل، در پژوهش قبلی وظایف شناختی پیچیده‌تری مطرح بود. برای مثال، شرکت‌کننده ممکن بود مجبور باشد یک چهره را بررسی کند و تشخیص دهد حالت آن نشان‌دهنده ترس، تعجب یا احساس دیگری است. چنین کاری نیازمند پردازش اطلاعات دیداری، تفسیر معنایی و تصمیم‌گیری است.
از دیدگاه پالر، همین تفاوت می‌تواند بخشی از علت نتایج متفاوت دو مطالعه باشد. بنابراین شاید نتوان گفت «دم» یا «بازدم» به‌طور کلی بهتر از دیگری برای عملکرد مغز است. احتمال دارد رابطه میان تنفس و شناخت به نوع فعالیت ذهنی، پیچیدگی محرک و شبکه‌های مغزی درگیر بستگی داشته باشد.
ارتباط تنفس و مغز از کجا می‌آید؟
تنفس از جمله فعالیت‌های بدن است که هم می‌تواند کاملاً خودکار باشد و هم تا حدی تحت کنترل ارادی قرار بگیرد. انسان بدون فکر کردن به تنفس، به‌طور مداوم دم و بازدم انجام می‌دهد، اما در عین حال می‌تواند برای مدت کوتاهی نفس خود را نگه دارد یا سرعت و عمق تنفسش را تغییر دهد.
همین ویژگی باعث شده است تنفس برای مطالعه ارتباط میان فعالیت‌های بدنی و مغزی بسیار جالب باشد. مغز نه‌تنها فرمان‌های لازم برای تنظیم تنفس را صادر می‌کند، بلکه اطلاعات مربوط به وضعیت تنفسی بدن را نیز دریافت می‌کند.
پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که ریتم تنفس می‌تواند با فعالیت الکتریکی مغز هماهنگ شود. فعالیت نورون‌های مغز دائماً در حال تغییر است و این تغییرات در قالب نوسان‌های مختلف قابل بررسی هستند. برخی از این نوسان‌ها با توجه، حافظه، ادراک و دیگر فرایندهای شناختی ارتباط دارند.
اگر ریتم تنفس و فعالیت مغز تا حدی با یکدیگر هماهنگ شوند، ممکن است مرحله‌ای از چرخه تنفس که فرد در آن قرار دارد، روی زمان‌بندی پردازش اطلاعات تأثیر بگذارد.
این ایده هنوز یک توضیح احتمالی است و مطالعه جدید به‌تنهایی نمی‌تواند سازوکار دقیق آن را مشخص کند. برای فهمیدن اینکه چه اتفاقی در مغز رخ می‌دهد، لازم است در پژوهش‌های آینده علاوه بر زمان واکنش، فعالیت مغزی شرکت‌کنندگان نیز با روش‌هایی مانند ثبت امواج مغزی بررسی شود.
حبس نفس چه چیزی را نشان می‌دهد؟
یکی دیگر از نتایج قابل توجه آزمایش این بود که واکنش سریع‌تر فقط هنگام بازدم مشاهده نشد. حبس نفس نیز با زمان واکنش کوتاه‌تر همراه بود.
این مسئله می‌تواند نشان دهد که رابطه مورد نظر الزاماً فقط به «بیرون دادن هوا» مربوط نیست. اگر صرفاً حرکت هوا در جهت خروج از ریه علت تفاوت بود، انتظار می‌رفت بازدم و حبس نفس الگوی کاملاً متفاوتی داشته باشند. اما مشاهده واکنش سریع‌تر در هر دو وضعیت نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز ممکن است در این میان نقش داشته باشند.
برای مثال، تغییرات فشار داخل بدن، وضعیت فعالیت شبکه‌های عصبی مرتبط با تنفس یا تغییرات توجه هنگام حبس نفس می‌توانند در این رابطه دخیل باشند. بااین‌حال، این موارد هنوز در حد فرضیه هستند و نمی‌توان از مطالعه حاضر به‌تنهایی درباره علت دقیق آن نتیجه‌گیری کرد.
همچنین حبس نفس را نباید به‌عنوان یک روش اثبات‌شده برای افزایش سرعت واکنش تلقی کرد. مطالعه صرفاً ارتباط میان این وضعیت و عملکرد شرکت‌کنندگان را گزارش کرده است و هیچ شواهدی ارائه نمی‌دهد که افراد باید عمداً نفس خود را برای بهتر شدن عملکرد حبس کنند.
خواب‌آلودگی چه نقشی داشت؟
از آنجا که آزمایش در ابتدا برای مطالعه خواب‌آلودگی طراحی شده بود، پژوهشگران این عامل را نیز مورد توجه قرار دادند. ممکن است فردی که خواب‌آلودتر است، به محرک‌های دیداری کندتر پاسخ دهد. بنابراین لازم بود مشخص شود آیا اختلاف میان دم و بازدم صرفاً به تغییرات سطح هوشیاری مربوط می‌شود یا واقعاً با مرحله تنفس ارتباط دارد.
نتایج نشان دادند تفاوت مشاهده‌شده میان مراحل تنفس مستقل از میزان خواب‌آلودگی یا هوشیاری شرکت‌کنندگان بود. به عبارت دیگر، حتی وقتی این عامل در نظر گرفته شد، بازدم همچنان با زمان واکنش کوتاه‌تر همراه بود.
این نکته اهمیت دارد، زیرا نشان می‌دهد رابطه مشاهده‌شده را نمی‌توان به سادگی با این توضیح که «افراد هنگام بازدم هوشیارتر بودند» توجیه کرد.
البته این موضوع به معنای اثبات یک رابطه علت و معلولی نیست. مشاهده هم‌زمان دو پدیده نشان می‌دهد آنها با یکدیگر ارتباط دارند، اما برای تعیین اینکه یکی مستقیماً باعث دیگری شده است، به طراحی‌های آزمایشی دقیق‌تر نیاز است.
مغز چگونه زمان واکنش را تنظیم می‌کند؟
زمان واکنش حاصل مجموعه‌ای از مراحل مختلف است. ابتدا محرک باید توسط گیرنده‌های حسی دریافت شود. سپس اطلاعات به مغز منتقل می‌شود، محرک شناسایی و پردازش می‌شود و در نهایت فرمان حرکتی برای پاسخ صادر می‌شود.
حتی یک وظیفه بسیار ساده مانند فشردن دکمه پس از تغییر رنگ یک مربع، شامل چندین مرحله عصبی است. تفاوت چند ده میلی‌ثانیه‌ای می‌تواند در یکی از همین مراحل رخ دهد.
ممکن است مرحله تنفس بر میزان آمادگی شبکه‌های مغزی برای دریافت محرک اثر بگذارد. همچنین احتمال دارد تنفس با نوسان‌های عصبی هماهنگ شود و پنجره‌های زمانی خاصی ایجاد کند که طی آنها پردازش اطلاعات سریع‌تر یا کارآمدتر صورت گیرد.
این ایده با مفهوم «هماهنگی ریتم‌ها» سازگار است؛ یعنی فعالیت‌های دوره‌ای مختلف در بدن و مغز می‌توانند تا حدی با یکدیگر همگام شوند. تنفس یکی از ریتم‌های نسبتاً منظم بدن است و بنابراین می‌تواند در زمان‌بندی برخی فعالیت‌های عصبی نقش داشته باشد.
بااین‌حال، هنوز مشخص نیست این هماهنگی دقیقاً چگونه شکل می‌گیرد و آیا در همه افراد و همه شرایط به یک شکل عمل می‌کند یا خیر.
آیا می‌توان با تنفس سریع‌تر واکنش نشان داد؟
یکی از نخستین پرسش‌هایی که ممکن است پس از انتشار چنین پژوهشی مطرح شود این است که آیا می‌توان با تنظیم آگاهانه دم و بازدم، زمان واکنش را کاهش داد؟
پاسخ فعلی این است که شواهد کافی برای چنین نتیجه‌ای وجود ندارد. مطالعه جدید صرفاً نشان داده است که مرحله تنفس با زمان واکنش ارتباط دارد. این موضوع با اثبات اینکه تغییر عمدی الگوی تنفس باعث افزایش سرعت واکنش می‌شود، تفاوت دارد.
برای پاسخ دقیق به این پرسش، باید آزمایش‌هایی طراحی شود که در آنها الگوی تنفس افراد به‌صورت کنترل‌شده تغییر کند و سپس عملکرد آنها در وظایف مختلف اندازه‌گیری شود. علاوه بر این، لازم است اثر احتمالی تغییر تنفس بر دقت عملکرد، فشار فیزیولوژیک و دیگر جنبه‌های شناختی نیز بررسی شود.
ممکن است کاهش چند میلی‌ثانیه‌ای در زمان واکنش با هزینه دیگری همراه باشد یا فقط در یک نوع وظیفه مشاهده شود. بنابراین تا زمانی که مطالعات بیشتری انجام نشده، نمی‌توان از این یافته برای توصیه یک تکنیک تنفسی خاص استفاده کرد.
اهمیت یافته برای علوم اعصاب
ارزش اصلی این پژوهش شاید نه در کاربرد فوری آن، بلکه در پرسشی باشد که درباره ارتباط میان فرایندهای بدنی و عملکرد مغز مطرح می‌کند.
تنفس معمولاً به‌عنوان فرایندی برای تأمین اکسیژن و دفع دی‌اکسیدکربن شناخته می‌شود. اما اکنون شواهد بیشتری نشان می‌دهند که ریتم تنفس با فعالیت مغز و برخی فرایندهای شناختی ارتباط دارد. پژوهش‌های مختلف در سال‌های اخیر نیز رابطه میان تنفس، توجه، حافظه، احساسات و پردازش حسی را بررسی کرده‌اند.
مطالعه جدید یک قطعه دیگر به این تصویر اضافه می‌کند. بر اساس نتایج آن، حتی سرعت یک پاسخ ساده حرکتی می‌تواند با مرحله‌ای از چرخه تنفس که فرد در آن قرار دارد، ارتباط داشته باشد.
البته این اثر کوچک است و نباید اهمیت آن بیش از اندازه بزرگ‌نمایی شود. مغز انسان تحت تأثیر عوامل بسیار زیادی قرار دارد و تنفس تنها یکی از آنهاست. خواب، استرس، انگیزه، سن، تمرکز، خستگی، نوع محرک و شرایط محیطی همگی می‌توانند زمان واکنش را تغییر دهند.
چرا نتایج متناقض مطالعات اهمیت دارند؟
تفاوت میان یافته‌های مطالعه جدید و پژوهش سال ۲۰۱۶ نیز از نظر علمی ارزشمند است. در علم، مشاهده نتایج متفاوت الزاماً به معنای اشتباه بودن یکی از مطالعات نیست. گاهی همین اختلاف‌ها باعث می‌شوند پژوهشگران متوجه شوند یک پدیده پیچیده‌تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می‌کردند.
اگر تنفس در یک وظیفه باعث واکنش سریع‌تر هنگام بازدم شود و در وظیفه‌ای دیگر دم با عملکرد سریع‌تر همراه باشد، ممکن است متغیر مهم دیگری در میان باشد. نوع پردازش شناختی، دشواری وظیفه، محرک دیداری یا شنیداری، سطح توجه و حتی شرایط آزمایش می‌توانند بر نتیجه تأثیر بگذارند.
بنابراین تحقیقات آینده احتمالاً به جای پرسیدن اینکه «آیا دم بهتر است یا بازدم؟»، سؤال دقیق‌تری را دنبال خواهند کرد: «تنفس در چه شرایطی و از طریق چه سازوکاری بر کدام نوع پردازش مغزی اثر می‌گذارد؟»
پاسخ به چنین پرسشی می‌تواند تصویر دقیق‌تری از تعامل میان مغز و بدن ارائه دهد.
گامی تازه برای بررسی رابطه بدن و ذهن
یافته جدید بار دیگر نشان می‌دهد فعالیت‌های ذهنی انسان را نمی‌توان کاملاً جدا از وضعیت بدن بررسی کرد. مغز درون بدن قرار دارد و دائماً اطلاعاتی درباره ضربان قلب، تنفس، فشار خون و وضعیت اندام‌های مختلف دریافت می‌کند. بنابراین طبیعی است که تغییرات ریتم‌های بدنی بتوانند با فعالیت‌های عصبی ارتباط داشته باشند.
در این پژوهش، یک تفاوت کوچک در زمان واکنش به محرک ساده با مرحله تنفس ارتباط داشت. همین مشاهده که در ابتدا هنگام بررسی موضوع دیگری به دست آمد، می‌تواند مسیر تحقیقات تازه‌ای را باز کند.
شاید در آینده مشخص شود که تنفس در زمان‌بندی برخی فرایندهای شناختی نقش ظریف اما قابل اندازه‌گیری دارد. شاید هم تحقیقات بعدی نشان دهند اثر مشاهده‌شده محدود به شرایط خاص آزمایش بوده است. هر دو نتیجه از نظر علمی ارزشمند خواهند بود، زیرا به مشخص شدن حدود واقعی رابطه میان تنفس و عملکرد مغز کمک می‌کنند.
آنچه فعلاً می‌توان با اطمینان بیشتری گفت این است که چرخه تنفس فقط یک پس‌زمینه فیزیولوژیک برای فعالیت‌های شناختی نیست. زمان دم و بازدم ممکن است با زمان‌بندی پاسخ‌های مغز هماهنگ باشد و همین ارتباط، پرسش‌های تازه‌ای درباره نحوه تعامل سیستم تنفسی و دستگاه عصبی ایجاد کرده است.
جمع‌بندی؛ یک تفاوت کوچک با پرسش‌های بزرگ
پژوهش عصب‌شناسان دانشگاه نورث‌وسترن از مشاهده‌ای نسبتاً ساده آغاز شد: بررسی اینکه آیا مرحله تنفس می‌تواند با سرعت واکنش انسان ارتباط داشته باشد. در آزمایشی با حضور ۳۵ داوطلب، شرکت‌کنندگان هنگام بازدم به‌طور میانگین حدود ۴۱ میلی‌ثانیه سریع‌تر از زمان دم به یک محرک دیداری پاسخ دادند. حبس نفس نیز با واکنش سریع‌تر همراه بود.
این نتیجه با برخی یافته‌های پیشین که در آنها دم با پاسخ سریع‌تر در وظایف شناختی خاص مرتبط بود، تفاوت دارد. به همین دلیل پژوهشگران احتمال می‌دهند اثر تنفس بر مغز به نوع فعالیت شناختی وابسته باشد. وظیفه‌ای ساده مانند تشخیص تغییر رنگ یک مربع ممکن است تحت تأثیر مرحله تنفس به شکلی متفاوت از فعالیت پیچیده‌ای مانند تشخیص حالت چهره قرار گیرد.
یکی از توضیح‌های احتمالی، هماهنگی میان ریتم تنفس و نوسان‌های فعالیت مغز است؛ بااین‌حال، سازوکار دقیق این ارتباط هنوز مشخص نیست. برای روشن شدن آن، مطالعات آینده باید فعالیت مغزی را در کنار الگوی تنفس و عملکرد رفتاری اندازه‌گیری کنند.
همچنین یافته فعلی به این معنا نیست که افراد می‌توانند با کنترل دم و بازدم، زمان واکنش خود را به شکل قابل توجهی کاهش دهند. هنوز شواهدی برای استفاده عملی از این نتیجه به‌عنوان یک تکنیک افزایش عملکرد وجود ندارد.
با وجود این محدودیت‌ها، مطالعه جدید نمونه جالبی از چگونگی کشف اتفاقی ارتباط‌های ظریف میان بدن و مغز است. تنفس فرایندی به ظاهر ساده و خودکار است، اما ممکن است ریتم آن با زمان‌بندی پردازش اطلاعات در مغز ارتباط داشته باشد. اختلاف ۴۱ میلی‌ثانیه‌ای مشاهده‌شده در این آزمایش کوچک است، اما درک منشأ همین اختلاف کوچک می‌تواند به پرسش‌های بزرگ‌تری درباره نحوه هماهنگی مغز و بدن منجر شود.
نتایج این پژوهش در مجله علمی iScience منتشر شده است و احتمالاً تحقیقات بیشتری برای بررسی دقیق‌تر این ارتباط مورد نیاز خواهد بود. پژوهش‌های آینده باید مشخص کنند آیا این اثر در جمعیت‌های بزرگ‌تر نیز تکرار می‌شود، آیا در انواع مختلف وظایف شناختی ثابت باقی می‌ماند و مهم‌تر از همه، چه سازوکار عصبی و فیزیولوژیکی می‌تواند تفاوت میان مراحل مختلف تنفس را توضیح دهد.
در نهایت، این یافته یادآوری می‌کند که حتی فرایندی روزمره مانند نفس کشیدن ممکن است با عملکردهای پیچیده مغز پیوندهایی داشته باشد که هنوز تمام جزئیات آنها برای علم روشن نشده است. شاید پاسخ به یکی از پرسش‌های مهم درباره سرعت واکنش انسان، نه فقط در نورون‌ها و شبکه‌های مغزی، بلکه در ریتم منظم دم و بازدم نیز نهفته باشد.
https://farcoland.com/86oXF7
کپی آدرس
